บทที่ 31 ผู้ใดกลายเป็นหัวหมู
หูเฮ่าพุ่งเข้าใส่หลี่ลี่ในชั่วพริบตา เพ่งพลังปราณจนถึงขีดสุด แสงสีขาวจาง ๆ ห่อหุ้มร่างกาย ดูราวกับโล่ป้องกัน
บรรลุการผันแปรวิญญาณยุทธ์ระดับแปด ถือว่าใกล้เคียงกับขั้นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว เพียงฝึกฝนวิชาเปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณจนสำเร็จ พลังปราณจะหลอมรวมเป็นมหาสมุทร เชื่อมต่อกับสะพานฟ้าดิน จึงจะสามารถปลดปล่อยพลังปราณออกมาภายนอก ก้าวสู่การเป็รผู้ฝึกยุทธ์ได้
เทียบกับพลังปราณของหูเฮ่าที่เกือบจะปลดปล่อยออกมาภายนอกได้แล้ว พลังปราณของหลี่ลี่ยังคงเหมือนเช่นเคย
ยังไม่ทันได้ลงมือ ความแตกต่างของระดับพลังปราณของทั้งสองก็ปรากฏชัด
หูหยุนโปมองดูหลี่ลี่ ส่ายหน้าพลางยิ้มเยาะ กล่าวอย่างดูถูก “เจ้าหนู กลับไปส่องกระจก อย่าตกใจกลัวตัวเองก็แล้วกัน”
“เฮ่าเอ๋อร์ ลงมือแล้วยั้งมือเป็นหรือไม่!” หากทำร้ายศิษย์สำนักกลางจนบาดเจ็บสาหัส แม้หูหยุนซานจะเป็นผู้ดูแลภายใน ก็คงต้องมีปัญหามากทีเดียว เขาหันไปถามด้วยความเป็นห่วง
“พี่ใหญ่สบายใจเถอะ เรื่องแบบนี้เฮ่าเอ๋อร์ถนัดนัก ไม่ถึงตายหรอก แต่เจ้าหนูที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้นี้ ไม่โดนสั่งสอนบ้างก็ไม่ได้” หูหยุนโปกล่าวด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา
หูหยุนซานพยักหน้าอย่างวางใจ จ้องมองการกระทำของหลานชายอย่างตั้งใจ
“ท่านยาย!” หลิวเหมยเอ๋อร์เป็นห่วงหลี่ลี่อย่างมาก แต่นางทำอะไรไม่ได้ ได้แต่จับชายเสื้อของท่านยายหลิวเอาไว้แน่น มองดูหลี่ลี่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกัง
