นางคงถูกบางสิ่งกระตุ้นถึงได้เปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้ การตัดขาดอารมณ์ทั้งเจ็ดเพียงอย่างเดียว คงไม่ทำให้เย็นชาเช่นนี้หรอก
“น่าขันนัก ที่ที่ข้าต้องการจะไป ไม่มีใครขัดขวางได้!”
หลิวอู๋เสียหัวเราะเยาะเย้ย เขาไม่ลงมือ ไม่ได้หมายความว่าเขากลัวไป๋หลี่ชิง
หอใหญ่ตระกูลสวี!
ยายแก่ตรงหน้านี้แหละที่ฉีกสัญญาแต่งงานระหว่างเขากับสวีหลิงเสวี่ยต่อหน้าต่อตา เกือบจะตายด้วยฝ่ามือของเขาแล้วเชียว
หลิวอู๋เสียจะไม่มีวันลืมหนี้แค้นนี้ เพียงแต่เวลายังไม่เหมาะสม จึงยังไม่มีโอกาสแก้แค้น
ดุเดือดมาก!
หลิวอู๋เสียไม่เคยลดตัวลงไปทะเลาะกับสตรี ยกเว้นไป๋หลี่ชิงผู้นี้ นางไม่ใช่สตรี แต่เป็นแม่มดชราต่างหาก
“เจ้าคิดว่าฆ่าฉินลี่แล้วจะไม่มีใครในใต้หล้าเอาชนะเจ้าได้รึ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง”
ไป๋หลี่ชิงโกรธ โกรธมาก นางพุ่งตรงไปยังหลิวอู๋เสียด้วยความเร็วราวสายฟ้า
ถ้าเขาตบหน้านางต่อหน้าธารกำนัล สวีหลิงเสวี่ยคงอับอายขายหน้ายิ่งนัก
หลิวอู๋เสียจึงรอคอยให้แม่มดชราลงมือก่อน เขาจะมีโอกาสได้เหยียดหยามนางอย่างสาสม
“ซู่!”
