หลิวอู๋เสียขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายเย็นชา เพิ่งออกจากปิดด่านได้ไม่ถึงสิบนาทีก็มีคนมาหาเรื่องถึงที่แล้ว
“พวกเรามีเรื่องบาดหมางกันงั้นรึ?”
เบื้องหน้ามีบุคคลยี่สิบกว่าคนยืนอยู่ หลิวอู๋เสียยืนยันได้ว่าเขาไม่เคยมีความแค้นเคืองใด ๆ กับพวกเขาเหล่านี้มาก่อน
“เจ้าขโมยพลังปราณที่เป็นของพวกเราไป วันนี้หากไม่ฆ่าเจ้า พวกข้าคงไม่อาจหายแค้นได้”
ชายหนุ่มที่พูดมีนามว่าหยางซั่วเทียน เขาเลื่อนขั้นเป็นศิษย์อักษรฟ้าตั้งแต่สองปีก่อน ปัจจุบันอายุยี่สิบห้าปี ถือว่ามีพรสวรรค์ไม่เลว ก่อนอายุสี่สิบปีมีความหวังที่จะทะลวงสู่ระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นสูง
เดือนที่แล้ว เขาออกไปฝึกฝนฝีมือ ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงประตูสู่ระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นเจ็ด
แต่จู่ ๆ พลังปราณที่สะสมไว้กลับหายไปกว่าครึ่ง ทำให้การทะลวงต้องหยุดชะงัก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงเกลียดชังหลิวอู๋เสียมากขนาดนี้
“ตลกแล้ว พลังปราณเป็นสิ่งไร้ราก หากเจ้ามีฝีมือก็สามารถแย่งชิงมาได้เช่นกัน”
หลิวอู๋เสียหัวเราะ พลังปราณเป็นของฟ้าดิน เป็นของขวัญจากจักรวาล ไม่ใช่สมบัติส่วนตัว ใครจะดูดซับได้มากน้อยเพียงใด ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน
