คนทั้งสองมัวแต่คุยกัน ไม่รู้ว่าไป๋หลี่ชิงปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อใด
ใบหน้าไร้อารมณ์ราวกับคนตาย ดวงตาทั้งสองข้างเปรียบเสมือนกระบี่แหลมคมสองเล่มพุ่งตรงไปยังหลิวอู๋เสีย
“อาจารย์!”
สวีหลิงเสวี่ยรีบก้าวไปข้างหน้าและค้อมคำนับ เพื่อไม่ให้อาจารย์โกรธ
“เจ้ายังมีหน้ามาเรียกข้าว่าอาจารย์อีกหรือ? จำได้หรือไม่ว่าข้าเคยบอกเจ้าอย่างไร ผู้ชายไม่มีใครดีสักคน”
ไป๋หลี่ชิงโกรธมาก ไม่ว่าหลิวอู๋เสียจะทำเรื่องใหญ่โตระดับใด พลังยุทธ์จะสูงส่งเพียงใด นางก็ไม่ชอบ แถมยังรังเกียจอีกด้วย
“เป็นข้าที่มาหานาง ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง!”
หลิวอู๋เสียเผยสีหน้าไม่พอใจ หากไม่เห็นแก่หน้าของสวีหลิงเสวี่ย เขาคงตบนางไปแล้วหนึ่งฉาด
แม้แต่ฉินลี่ก็ยังตายด้วยน้ำมือของเขา ไยต้องแยแสที่จะฆ่ารองอาจารย์ใหญ่อีกคนด้วยเล่า?
เป็นเรื่องง่ายที่จะฆ่าไป๋หลี่ชิง แต่สวีหลิงเสวี่ยคงไม่มีวันให้อภัยเขาไปชั่วชีวิต
ไป๋หลี่ชิงคืออาจารย์ของสวีหลิงเสวี่ย เรื่องนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
“หากข้าไม่อนุญาต เจ้าจงอย่าได้เหยียบย่างเข้ามาที่นี่อีก มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”
ไป๋หลี่ชิงสีหน้ามืดมน ฝูเฉิน 1 ในมือของนางพลันตั้งตรง เจตจำนงสังหารแผ่ซ่าน