ระหว่างที่คนทั้งหมดกำลังออกตามหาสมบัติล˺าค่าที่เหมาะกับตนเองด้วยความยากลำบากบนวิหารชั้นสี่ เงาร่างของเซียวฮั่นและฉายทงเทียนก็ปรากฏขึ้นบนนั้น
“โชคชะตาช่างยิ่งใหญ่จริงๆ!”พอเห็นเซียวฮั่นยังมีชีวิต ใบหน้าของหวงเหรินก็หมองคล˺าขึ้นมาเพียงแต่พอคิดอีกที หวงเหรินก็เผยรอยยิ้มเยือกเย็นทันทีเซียวฮั่นยังอยู่เพียงขั้นนักรบแห่งโลกระดับที่สี่ ต่อให้อาศัยศาสตราแห่งราชันระดับสูง อย่างมากก็สามารถสู้กับยอดฝีมือขั้นราชันแห่งโลกระดับที่สี่หรือห้าทั่วๆ ไปเท่านั้นทว่าองครักษ์ใหญ่สองท่านของเขาต่างอยู่ในขั้นราชันแห่งโลกระดับที่แปด และองครักษ์ของหวังหลงก็เช่นเดียวกัน ทั้งนี้เขาเองก็รู้ว่าสำนักตี้ถูและเซียวฮั่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตต่อกัน และยังอยากกำจัดเซียวฮั่นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้กล่าวได้ว่า ยอดฝีมือที่มีจำนวนมากถึงเพียงนี้ ครึ่งหนึ่งของพวกเขาก็ล้วนต้องการให้เซียวฮั่นตกตาย รอจนกระทั่งสมบัติล˺าค่าแบ่งเกือบเสร็จ เขาเองก็อยากเห็นว่าเมื่อถึงยามนั้นเซียวฮั่นจะตกตายอย่างไรทั้งนี้หลังจากสังหารเซียวฮั่นเสร็จ เขาก็ยังสามารถครอบครองมรดกของผู้ถือครองเฉียนคุน หากเป็นเช่นนี้ ก็อาจทำให้มหาปรมาจารย์หลี่ถวายความจงรักภักดีแก่ตระกูลหวงไปอีกพันปี ยิ่งเมื่อบวกเข้ากับผลประโยชน์จากการเดินทางครานี้ พอเขากลับไป ต่อให้
ไม่ได้รับตำแหน่งผู้นำตระกูล เขาก็จะได้รับฐานะระดับเดียวกับผู้อาวุโสในตระกูลพอคิดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มอำมหิตก็ผุด
