อวเหย่จื่อ จึงรู้ว่าเซียวฮั่นได้รับมรดกตกทอดมาจากผู้ถือครองเฉียนคุนเมื่อได้ยินข่าวนี้ สายตาของมหาปรมาจารย์ค่ายกลทั้งสองจึงตกอยู่บนร่างของเซียวฮั่น นัยน์ตาประกายแสงแห่งความละโมบเข้มข้นหลังจากนั้นมหาปรมาจารย์ค่ายกลทั้งสองต่างสบตากันหนึ่งคราแล้วพากันเข้าไปหาหวังหลงและหวงเหริน“ท่านพูดจริงหรือ?”เมื่อได้ยินข่าวจากทั้งสอง หวงเหรินจึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าดีใจ“ข้าไม่โป้ปดท่านแน่นอน ขอเพียงสามารถได้มรดกตกทอดของผู้ถือครองเฉียนคุนมา ข้ายินดีที่จะรับใช้ท่านหนึ่งพันปี!”มหาปรมาจารย์หลี่เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปี่ยมยิ้ม ทั้งยังมีสีหน้าที่ละโมบยิ่งนัก“ฮ่าๆ พูดได้ดี เดิมทีข้าก็อยากสังหารเขาอยู่แล้ว ในเมื่อท่านมหาปรมาจารย์ถูกใจมรดกเต๋าแห่งค่ายกลของผู้ถือครองเฉียนคุน ย่อมไม่ใช่ปัญหา ขอเพียงท่านทำตามที่รับปากไว้ก็พอ หากเป็นเช่นนั้น ข้าน้อยจะต้องนำมรดกตกทอดของผู้ถือครองเฉียนคุนมาให้ท่านแน่นอน”
คนหัวเราะเสียงดัง ความอึดอัดในใจของหวงเหรินสลายหายไปใบหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปิติเช่นเดียวกับหวงเหริน เมื่อหวังหลงได้ยินคำกล่าวของมหาปรมาจารย์หยวน สีหน้าของเขาจึงเผยความปลื้มปิติขึ้นมาทันที กระทั่งเกิดความคิดขึ้นว่าจะให้องครักษ์ของตนเองออกมือจับตัวเซียวฮั่นแล้วบังคับให้อีกฝ่ายมอบมรดกตกทอดของผู้ถือครองเฉียนคุนออกมาแต่เซียวฮั่นกลับไม่ได้สนใจความคิดของหวังหลงและหวงเหรินรวมถึงมหาปรมาจารย์ค่ายกลทั้งสอง หลังจากออกจากค่ายกล เขาก
