นึ่งที่นี่ เป้าหมายที่เจ้าจะสังหาร คงไม่ใช่เขากระมัง”คนคลี่ยิ้ม เซียวฮั่นเอ่ยพลางยิ้มระรื่นในสายตาของเย่เซียว รอยยิ้มของเซียวฮั่นคือรอยยิ้มแห่งมารโดยแท้ เขาไม่อยากสัมผัสกับความรู้สึกที่ถูกตามล่าสังหารพันล้านลี้อีกแล้วอีกทั้งไม่พบกันเพียงช่วงหนึ่ง เขาก็สัมผัสได้ว่าความสามารถของสัตว์ประหลาดเซียวฮั่นผู้นี้ยิ่งน่าหวาดกลัวขึ้นเรื่อยๆ ครั้งนี้เขาจะหนีพ้นหรือไม่ เกรงว่านี่คงเป็นปัญหาหนึ่งเสียแล้ว“เข้าใจผิดแล้ว เป้าหมายที่ข้าต้องการสังหารคือศิษย์แห่งตระกูลเฮ่อ เพียงแต่มาผิดที่เท่านั้น เดี๋ยวข้าก็จะไปแล้ว…”ขณะที่เอ่ย เย่เซียวก็เปลี่ยนเงาสลับร่างอย่างไม่พูดไม่จา เงาร่างของเขาหายลับไปในความมืดทันที
ทว่าครั้งนี้เซียวฮั่นกลับไม่ตามไปสังหารเขา เพราะตอนนี้เขายังไม่สามารถเปิดเผยฐานะของตนได้ หากไปดึงดูดยอดฝีมือแห่งสำนักตี้ถูเข้า อาจจะไม่ใช่เรื่องดีนัก ส่วนเย่เซียวจะนำข่าวของเขาไปเปิดเผยหรือไม่นั้น เซียวฮั่นย่อมรู้ดีว่าเย่เซียวจะไม่ทำแน่นอนแน่นอนว่าเย่เซียวไม่มีทางปล่อยข่าวเรื่องเซียวฮั่นให้รั่วไหล เพราะเขาไม่อยากพบกับเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้อีก ถึงขั้นว่าสำหรับเขาแล้วเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้คือดาววิบัติของเขา อย่าว่าแต่ไปหาเรื่องเลยแม้แต่ให้พบเจอเขาก็ไม่อยากแล้วอย่างที่รู้กันว่าเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้ครอบครองร่างอมตะไม่ดับสูญ ทั้งยังควบคุมกฏค่ายกลอันน่าพรั่นพรึง หากล่วงเกินสัตว์ประหลาดเช่นเขา คงไม่เกิดผลดี
