สวีหลิงเสวี่ยนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งได้ มีเพียงชานเมืองเท่านั้นที่ผู้คนเบาบาง ผู้คนรอบ ๆ ต่างมุ่งหน้าไปยังเมืองชางหลันเพื่อร่วมงานเทศกาลประจำปี บนท้องถนนและตรอกซอกซอยต่างเต็มไปด้วยผู้คน
“ไปกันเถอะ!”
หลิวอู๋เสียก้าวเท้าออกไปก่อนเป็นคนแรก ชักดาบเสียเหรินออกมา ใช้ม่านตาภูตตรวจสอบ บริเวณร้อยจั้งโดยรอบยังไม่มีอันตราย
หลังจากเดินไปได้ประมาณหนึ่งถ้วยชา ผู้คนก็เริ่มเบาบางลง ทั้งสองคนจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
“พวกมันตามมา!”
ยังไม่ทันออกจากเมือง หลิวอู๋เสียก็สัมผัสได้ถึงลมปราณสามสายติดตามมา เขาจงใจเดินอ้อมไปทางอื่น แต่พวกนั้นก็ยังคงไล่ตามมาไม่ลดละ
เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพื่อไม่ให้ผู้บริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน
หอนักฆ่าจะฆ่าเป้าหมายเท่านั้น ไม่มีทางใช้วิธีสกปรกแบบเส้าตงลี่ที่ใช้ตระกูลสวีมาเป็นเครื่องมือคุกคาม
ในโลกของนักฆ่ามีกฎอยู่ว่าห้ามทำร้ายครอบครัวของเป้าหมาย หากฝ่าฝืน ก็ไม่มีใครกล้าจ้างวานนักฆ่าจากหอนักฆ่าอีก
หลิวอู๋เสียเดินผ่านประตูเมือง มุ่งหน้าไปยังชานเมือง
ครึ่งชั่วยามต่อมา!
ณ ป่าเล็ก ๆ ชานเมือง ทั้งสองคนหยุดฝีเท้า สวีหลิงเสวี่ยชักกระบี่ยาวออกมา รวบรวมพลังภายในอย่างเงียบเชียบ
“ออกมาเถอะ!”
