ฟ้าสาง ปี้กงอวี่ก็มาถึง
“คารวะท่านหัวหน้าปรมาจารย์!”
ปี้กงอวี่ทำความเคารพอย่างนอบน้อม หลังจากเข้ามาแล้ว เขาก็ก้มโค้งคำนับราวกับกำลังทำความเคารพต่อผู้อาวุโส
“ไม่ต้องเกรงใจ นั่งลงเถอะ!”
หลิวอู๋เสียผายมือเชิญเขานั่งลงพูดคุย เมื่อวานปี้กงอวี่เสี่ยงชีวิตเข้ามาขัดขวางพวกเส้าตงลี่ เขาซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
โชคดีที่เขามาถึงทันเวลา ช่วยยืดเวลาออกไปได้ เขาจะจดจำความเมตตาครั้งนี้ไว้ในใจ
ปี้กงอวี่ประหม่าเล็กน้อย เพียงไม่กี่เดือน เด็กหนุ่มที่เคยไม่มีใครสนใจกลับกลายเป็นหัวหน้าปรมาจารย์หลอมโอสถแห่งหอตันเป่า เขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
“ท่านประมุข ท่านมีแผนอย่างไรต่อไป”
หลิวอู๋เสียเปิดประเด็น เขาต้องออกจากราชวงศ์ต้าเยี่ยนไม่ช้าก็เร็ว สำหรับผู้มีพระคุณต่อเขา หากช่วยได้ก็จะช่วย จะได้ไม่ต้องกังวลใจภายหลัง
“ข้าจะวางแผนอะไรได้ ในเมื่ออายุก็มากแล้ว ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่ในเมืองชางหลัน ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขก็พอใจแล้ว”
ปี้กงอวี่พูดความจริง หากไม่มีหลิวอู๋เสียปรากฏตัว บางทีไม่ถึงปี ตำแหน่งประมุขหอของเขาก็คงถูกปลดออกไป หรืออาจถูกส่งตัวไปยังสถานที่ห่างไกลแห่งใดแห่งหนึ่งเพื่อเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถตัวเล็ก ๆ
