หลิวอู๋เสียนั่งอยู่บนเตียง ห้องพักสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นผง แม้จากไปนาน แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ดอกไม้ใบหญ้าในลานเรือนมีคนดูแลรดน้ำพรวนดินอยู่เสมอ
เขายืนอยู่ในลานเรือน ต้นสาละเติบโตสูงขึ้นกว่าตอนที่เขาทิ้งไปมาก ที่นี่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย
ต่อไปเวลาที่จะกลับมาคงน้อยลงเรื่อย ๆ หรืออาจจะต้องร่ำลาไปตลอดกาล ราชวงศ์ต้าเยี่ยนก็ต้องจากไป หลังจากจัดการเรื่องของฉินลี่เสร็จสิ้น หลิวอู๋เสียวางแผนเส้นทางในอนาคตของตัวเองแล้ว
“อู๋เสีย ข้าเอาสุราและกับแกล้มมาให้เจ้า ดื่มเป็นเพื่อนข้าสักสองสามจอกเถอะ!”
เสียงของสวีอี้หลินดังมาจากนอกลานเรือน หลิวอู๋เสียจึงดึงสติกลับมา ดวงตากลับคืนสู่ความสงบนิ่ง
เมื่อเปิดประตูออกก็พบว่าในมือพ่อตากำลังถือไหสุราอยู่ อีกทั้งยังมีไก่ย่างอีกหนึ่งตัว
“ท่านพ่อตา ท่านบาดเจ็บสาหัสหรือไม่ขอรับ”
เขาเชิญพ่อตานั่งลง ลมหนาวพัดผ่าน ใบไม้ของต้นสาละปกคลุมท้องฟ้าจนมืดมิด แสงดาวส่องลงมาเพียงรำไร ไก่ย่างและสุราถูกวางไว้บนโต๊ะหิน สวีอี้หลินกำลังจะรินสุราให้หลิวอู๋เสีย
“ให้ข้าเองเถอะขอรับ!”
หลิวอู๋เสียรับไหสุราจากมือพ่อตาของเขา จากนั้นก็รินสุราใส่จอกทั้งสองจนเต็ม
