“อยากเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาว รับตำแหน่งหัวหน้าปรมาจารย์หลอมโอสถแห่งหอตันเป่าในเมืองหลวงหรือไม่”
เมื่อเทียบกับปรมาจารย์เม่าแล้ว ปี้กงอวี่ยังเด็กมาก เพียงแค่สี่สิบกว่าปีเท่านั้น กำลังอยู่ในช่วงวัยหนุ่มแน่น แต่ศักยภาพถูกใช้ไปจนหมดแล้ว ยากที่จะพัฒนาขึ้นอีก
“ท่านหัวหน้า ท่านกำลังจะจากไปหรือ?”
ปี้กงอวี่จับใจความได้ หลิวอู๋เสียเพิ่งจะรับตำแหน่งหัวหน้าปรมาจารย์หลอมโอสถได้เพียงเดือนกว่า ๆ ก็พูดแบบนี้ออกมา เห็นได้ชัดว่าตำแหน่งนี้คงอยู่ได้ไม่นาน
ทุกคนรู้ดีว่าหลิวอู๋เสียมีพรสวรรค์สูงส่งเกินไป ราชวงศ์ต้าเยี่ยนคงรั้งเขาไว้ไม่ได้นาน
“อย่างมากสุดก็ครึ่งปี ข้าอาจจะต้องจากไปแล้ว หากเจ้าต้องการ ข้าสามารถฝึกฝนเจ้า ยกระดับเจ้าให้ถึงปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวโดยเร็ว”
หลิวอู๋เสียพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
ตำแหน่งปรมาจารย์หลอมโอสถแห่งหอตันเป่า สำหรับคนทั่วไปเป็นเรื่องที่ไม่อาจเอื้อมถึงได้ตลอดชีวิต หลิวอู๋เสียผู้นี้… กลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
“อาจารย์โปรดรับการคารวะจากศิษย์ด้วย!”
ปี้กงอวี่ทำตัวตรงไปตรงมา คุกเข่าลงคำนับทันที การได้เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวคือความฝันชั่วชีวิตของเขา
