า ต้องรอให้ช่วงเวลายามราตรีมาถึงก่อนถึงจะเป็นช่วงที่สามารถจัดวางค่ายกลจันทราได้หลังจากเวลาผ่านไปทีละนิด ยามราตรีก็ค่อยๆ มาถึง ในที่สุดเซียวฮั่นที่ยืนตระหง่านหลับตามาโดยตลอดก็เริ่มลงมือ เห็นเพียงเขาใช้นิ้วสัมผัส จากนั้นลายเส้นค่ายกลสายหนึ่งก็ปรากฏออกมาจากนิ้วมือของเขา ก่อนจะจัดวางบนกระบี่ดวงดาวภายใต้การจับจ้องของสายตาจำนวนนับไม่ถ้วน“นี่…”
บัดนี้อย่าว่าแต่บรรดาผู้อาวุโสเหล่านี้ แม้แต่หลิ่วเฉินจื่อก็ยังมีสีหน้าแข็งค้างอย่างอดไม่ได้ พอเซียวฮั่นสะบัดนิ้วมือ ลายเส้นค่ายกลสีเงินขาวก็ปรากฏขึ้นบนกระบี่ทีละสาย แล้วจึงผสานเข้าไปในตัวกระบี่ภายใต้สายตาจำนวนมาก“วาดค่ายกลกลางอากาศ!”ณ เวลานี้ลานทั้งลานเงียบสงัดเกินจะเปรียบ ส่วนผู้อาวุโสทั้งหมดบนแท่นเวทีก็ลุกขึ้นยืนอย่างไร้การควบคุม ต่อให้เป็นปรมาจารย์หลอมศาสตราอย่างหลิ่วเฉินจื่อก็ไม่เว้นตอนนี้พวกเขาลุกขึ้นยืนกันหมด สายตาของแต่ละคนจ้องไปที่ลายเส้นค่ายกลซึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างต่อเนื่องด้วยสองนิ้วของเซียวฮั่นตาเขม็ง“ถ้าจำไม่ผิดนี่เป็นการวาดค่ายกลกลางอากาศในตำนาน ซึ่งมีเพียงผู้ถือครองเฉียนคุณเท่านั้นที่ควบคุมทักษะอันเป็นเลิศนี้!”หลิ่วเฉินจื่อถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยพึมพำอย่างอดไม่ได้ เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นเคล็ดวิชาวาดค่ายกลกลางอากาศอีกครั้งในช่วงเวลาที่เหลือของชีวิตค่ายกลจันทราขนาดเล็กจำเป็นต้องใช้ลายเส้นค่ายกลจำนวนหลายหมื่นสาย ทั้งยังต้
