ันนี่แหละที่เป็นคนสังหารบุตรของข้า ทั้งยังสังหารศิษย์ทั้งสองของท่าน!”สายตาอันเย็นเยียบของถูกุยจับจ้องไปที่เซียวฮั่น เขาแทบอยากจับเซียวฮั่นมาแล่เป็นชิ้นๆ“ข้ารู้แล้ว!”คนพยักหน้า ผู้อาวุโสชีเจวี๋ยเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ สำหรับการดำรงอยู่ระดับนี้ของเขา ความคิดเกี่ยวกับญาติมิตรได้แปรเปลี่ยนเป็นเรื่องไม่
สำคัญแล้ว เพราะพวกเขาปิดด่านฝึกตนมาหลายแสนปี ลูกหลานรุ่นหลังไม่รู้ว่าเป็นรุ่นที่เท่าไหร่เพราะเหตุนี้ผู้อาวุโสชีเจวี๋ยจึงไม่สนใจอดีต ถึงขั้นว่าขณะที่เขายังไม่ตาย ลูกหลานรุ่นหลังกลับตายไปรุ่นแล้วรุ่นเล่า นอกจากลูกหลานรุ่นหลังที่มีพรสวรรค์โดดเด่น ลูกหลานรุ่นหลังของตนเหล่านั้น เขาก็ไม่เคยได้พบหน้าสักครั้งเมื่อสิ้นเสียงอันเนิบนาบ สายตาของผู้อาวุโสชีเจวี๋ยจึงตกอยู่บนร่างของเซียวฮั่นแล้วเอ่ยพลางยิ้มเล็กน้อย“เจ้าหนุ่ม ข้าเห็นว่าพรสวรรค์เจ้าไม่เลว หากตกตายตอนนี้ช่างน่าเสียดายนัก หากเจ้ายอมเข้ามาสำนักตี้ถู ยอมเป็นศิษย์ของสำนักบุญคุณและความแค้นระหว่างเจ้ากับสำนักตี้ถูก็จะเป็นอันยกเลิกกระทั่งว่าข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์สายตรงของข้าอีกด้วย!”เสียงของผู้อาวุโสชีเจวี๋ยดังขึ้น ถูกุยกระตุกมุมปากอย่างอดไม่ได้ในดวงตาของเขาเผยแววริษยาเกินจะเปรียบ ทว่าเขากลับไม่สามารถโต้แย้งคำกล่าวของผู้อาวุโวชีเจวี๋ยได้ เพราะเขารู้นิสัยของปรมาจารย์ราชันผู้นี้ของตนดีที่สุด
แม้ว่าเขาจะเป็นศิษย์สายตรง แต่หากผู้อาวุโสชีเจวี๋ยคิดจะสังหา
