ระหว่างที่ตามไล่ล่า ทั้งสองได้ก้าวข้ามเขตตงไป่ไปครึ่งหนึ่งแล้วกระทั่งไม่รู้ว่ามีขุมอำนาจมากมายเท่าใดรู้สึกตื่นกลัว ชื่อเสียงของเย่เซียว คือการดำรงอยู่ที่ทำให้ทั่วทั้งเขตตงไป่ขวัญผวาและหวาดกลัวมาตลอดหมื่นปีแต่วันนี้เย่เซียวกลับถูกบุรุษแปลกหน้าตามสังหารถึงร้อยล้านลี้ความจริงแล้ว ในใจเย่เซียวข่มขื่นแต่พูดออกมาไม่ได้เพราะตนกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาด ฆ่าก็ไม่ตาย ตีก็ไปได้อีกฝ่ายมีค่ายกลแห่งความเป็นตายที่สามารถผสานรวมเป็นหนึ่งได้ นั่นคือค่ายกลที่สามารถกักขังได้แม้แต่ราชันแห่งโลกขั้นที่หกเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นไม่รู้ว่ากินยาอะไรผิดมา ตลอดทางจ้องแต่จะตามสังหารเขา แม้แต่โอกาสหายใจก็ไม่ให้เขากล่าวได้ว่า ตลอดชีวิตเย่เซียวยังไม่เคยเจอคนประหลาดเช่นนี้มาก่อน ไม่เพียงทำร้ายเขาไม่ได้ แต่เขายังสามารถลอบซุ่มสังหารอีกฝ่ายได้ด้วย
ปัญหาคืออีกฝ่ายเป็นสัตว์ประหลาดที่ฆ่าไม่ตาย ประกอบกับอีกฝ่ายมีค่ายกลสองประเภท ราวกับกระดองเต่าอันหนึ่ง ทำให้เขาไม่สามารถแม้แต่จะอ้าปากอีกทั้งสิ่งที่ทำให้เย่เซียวเจ็บปวดที่สุดก้คือ ไม่รู้ว่าเซียวฮั่นใช้วิธีอะไร ต่อให้เขาหลบอยู่ในเงาของคนอื่น อีกฝ่ายก็สามารถหาเขาพบได้ภายในชั่วพริบตา“เป็นหมาหรืออย่างไร?”เมื่อเข้ามาในเมืองที่มีประชากรนับสิบล้านคน เย่เซียวก็หลบเข้าไปในในเงาของคนคนหนึ่ง เซียวฮั่นก็ยังคงตามสังหารเขาได้ในวินาทีแรกไม่เพียงหาตัวคนผู้นั้นพบ แต่ยังให้เขาที่ซ่อนอยู่ในเงาร
