ข้าเป็นหนึ่งในนั้นด้วยก็ได้!”เมื่อเดินออกมาจากสวนไผ่ม่วง เทียนอู๋เลี่ยงที่อารมณ์เบิกบานเป็นอย่างยิ่งได้พบกับไป่หลี่หยุนเฟิงที่แสดงสีหน้าเคารพยำเกรง จึงเอ่ยขึ้นกับผู้เฒ่าเทียนจี๋“หยุนเฟิง ยังไม่ขอบคุณเจ้าสำนักอีก!”ได้ยินเช่นนั้น ผู้เฒ่าเทียนจี๋จึงเผยสีหน้าปลื้มปิติ ดินแดนลึกลับเทียนจี๋คือโลกที่บรรพบุรุษเบิกขึ้น ในนั้นมีโอกาสเช่นไร เขาย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด
พรสวรรค์ของไป่หลี่หยุนเฟิงเดิมทีไม่เลว หากเข้าไปยังดินแดนลึกลับเทียนจี๋เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์แล้ว ก็จะได้รับผลประโยชน์อันมหาศาล บางทีตำแหน่งผู้อาวุโสคนต่อไปอาจตกอยู่ที่ไป่หลี่หยุนเฟิงก็เป็นได้“หยุนเฟิงขอขอบคุณท่านเจ้าสำนัก!”หลังจากได้ยินคำกล่าวของเทียนอู๋เลี่ยง ไป่หลี่หยุนเฟิงก็ยังเรียกสติกลับมาไม่ได้ จนกระทั่งเสียงของผู้เฒ่าเทียนจี๋ดังขึ้น ไป่หลี่หยุนเฟิงจึงรีบคุกเข่าแสดงความเคารพทันที“รุ่นเยาว์จงตั้งใจฝึกฝน อย่าให้พรสวรรค์ของตนเสียเปล่า!”เทียนอู๋เลี่ยงคลี่ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยกับไป่หลี่หยุนเฟิง เมื่อเอ่ยจบก็ออกจากสวนไผ่ม่วงไปพร้อมกับผู้เฒ่าเทียนจี๋ตั้งแต่ต้นจนจบไป่หลี่หยุนเฟิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้เพียงว่าตนถูกเจ้าสำนักชื่นชม เจ้าสำนักเอ่ยปากว่าเขามีพรสวรรค์ไม่เลว ทั้งยังให้เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกที่จะเข้าไปยังดินแดนลึกลับเทียนจี๋ และบอกให้เขาพยายามฝึกฝนทั้งหมดนี้สำหรับไป่หลี่หยุนเฟิงแล้ว ราวกับความฝันก็มิปานเพราะเขายังไม่ได้ทำอะไร
