พียงพอให้คนทั้งหมดออกสำรวจตอนนี้คนทั้งหมดกลับมิได้นึกถึงมรดกของผู้ถือครองเฉียนคุนแล้วเพราะพวกเขาเดาไม่ออกว่าการดำรงอยู่ที่สังหารผู้ถือครองเฉียนคุนนั้นจับจ้องมรดกของผู้ถือครองเฉียนคุนอยู่หรือไม่ หากถูกการดำรงอยู่ที่น่าหวั่นเกรงนั้นจับตามอง เช่นนั้นแค่คิดก็รู้ถึงจุดจบของพวกเขาแล้วแม้แต่การดำรงอยู่อย่างผู้ถือครองเฉียนคุนก็ยังถูกดรรชนีสังหารกลางอากาศ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงพวกเขาผู้เป็นการดำรงอยู่เยี่ยงมดปลวกเหล่านี้ เกรงว่าทุกคนต่างคิดเห็นตรงกันว่า ต่อให้การดำรงอยู่นั้นห่างจากพวกเขาไปกี่มิติก็ยังสามารถสังหารพวกเขาได้ตอนนี้แม้แต่กานเจิ้นเจ้าสำนักเฉียนคุนก็ยังพาผู้อาวุโสอีกสองท่านลอบตามหาสมบัติที่อยู่ในห้องโถงด้านข้างของวิหาร เพราะกานเจิ้นก็นึกไม่ถึงว่าบรรพบุรุษของสำนักของตนจะตกตายเช่นนี้หลังจากเห็นจุดจบของผู้ถือครองเฉียนคุน กานเจิ้นจึงตัดความคิดที่จะเอามรดกของบรรพบุรุษของตนออกไป เพราะเขายังไม่อยากนำหายนะไปให้กับสำนักของตน ผู้ใดต้องการมรดกของผู้ถือครองเฉียนคุนก็นำเอาไปเลย ต่อให้เป็นจักรวาลเฉียนคุน บัดนี้คนทั้งหมดก็ไม่ต้องการแล้ว
เพราะพวกเขาตระหนักได้ว่านี่คือปัญหาอย่างหนึ่ง ไม่มีผู้ใดจินตนาการได้เลยว่า การดำรงอยู่ที่น่าหวาดกลัวนั้นจะฉุกคิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน แล้วเปลี่ยนเป้าหมายมาใช้ดรรชนีสังหารผู้ที่รับเอามรดกของผู้ถือครองเฉียนคุนและจักรวาลเฉียนคุนแทนหรือไม่ไม่มีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้สำหรับการดำร
