งอยู่ที่น่าหวาดผวานั้น และคนทั้งหมดก็ไม่มีสิทธ์เอ่ยถึงการดำรงอยู่นั้นด้วย ก็เหมือนกับระยะห่างระหว่างคนธรรมดาและทวยเทพ ต่อให้คนธรรมดาคิดสิ่งใด เทพก็ยังสังเกตเห็นได้ในทันทีและหากถูกการดำรงอยู่น่าหวั่นเกรงไร้เทียมทานนั้นจับจ้อง ถึงพวกเขาจะมีหนึ่งร้อยชีวิต เกรงว่าก็ยังไม่เพียงพอ ดังนั้นพวกเขาจึงยอมเอาสมบัติล˺าค่าเพียงบางชิ้นแล้วออกจากจักรวาลเฉียนคุน ทั้งยังไม่ยอมเอามรดกชิ้นใดก็ตามของผู้ถือครองเฉียนคุนขณะที่คนอื่นต่างออกตามหาสมบัติ เซียวฮั่นก็พาคนทั้งหมดเดินมายังตรงหน้าผู้ถือครองเฉียนคุน พลางมองไปยังผู้ถือครองเฉียนคุนที่แหงนหน้ามองด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเกิดความชื่นชมขึ้นในจิตใจโดยไม่รู้ตัว“ท่านผู้อาวุโสจงหลับให้สบาย ข้าจะดูแลมรดกแทนท่าน และข้าจะไม่ละทิ้งปณิธานของท่านแน่นอน!”
เซียวฮั่นกล่าวด้วยความหนักแน่นพลางโค้งคำนับให้กับผู้ถือครองเฉียนคุน นี่คือคำมั่นสัญญาที่เขาให้กับผู้ถือครองเฉียนคุน ทั้งยังเป็นคำสัญญาในฐานะของผู้สืบทอดที่ต้องรับผิดชอบหน้าที่ต่อไปในเมื่อเขารับมรดกทั้งหมดของผู้ถือครองเฉียนคุนมาแล้ว ก็ต้องส่งเสริมให้เส้นทางของเต๋าแห่งค่ายกลเจริญรุ่งเรืองแทนผู้ถือครองเฉียนคุน แม้ว่าในอนาคตอันยาวไกล เขาจะควบคุมวิถีเต๋าหนึ่งหมื่นแปดพันวิถี เขาก็ยังจะป่าวประกาศว่าตนเป็นศิษย์ของผู้ถือครองเฉียนคุน เต๋าแห่งค่ายกลของตนล้วนแต่เป็นเพราะมรดกของผู้ถือครองเฉียนคุน มีเพียงผู้ถือครองเฉียนคุนเท่านั้นถึง
