ร่างของเซียวฮั่นปรากฏอีกครั้ง อักษรในมือของเขาก็กลายเป็นผุยผงแล้วสลายหายไปในทันที และเซียวฮั่นก็ไม่สามารถใช้อักษรแผ่นนี้ได้อีกแล้ว เพราะจากที่อาศัยการชี้นำของอักษรแผ่นนี้เซียวฮั่นได้ทะลวงฉากกั้นมิติจนมาถึงจุดหมายปลายทางนี่คือโลกที่เงียบวังเวงแห่งหนึ่ง ทุกสิ่งล้วนแต่ตกตายจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นสุริยัน จันทรา ดวงดารา หรือกฏแห่งเต๋าทั้งหมด แม้แต่กาลเวลาของโลกใบนี้ก็ดับสูญเช่นกันทุกสิ่งที่เป็นของโลกใบนี้ ราวกับดับสูญไปจนสิ้น! ทั่วจักรวาลเฉียนคุนอันกว้างใหญ่ไพศาลจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด แม้แต่อาณาจักรดวงดาวก็ไร้ซึ่งแสงแห่งดวงดาว ต่อให้บางครั้งในจักรวาลเฉียนคุนจะมีแสงสว่างเปล่งประกายมาบ้าง แต่นั่นก็เป็นเพียงแสงสว่างแห่งความตายจักรวาลเฉียนคุนที่อยู่เบื้องหน้าของเซียวฮั่นในตอนนี้ มีเพียงสองคำที่สามารถบรรยายได้ นั่นคือความวังเวง! ที่แห่งนี้แม้แต่กาลเวลาก็มลายหาย ไร้ซึ่งการหมุนโคจรของกาลเวลา
ทั่วโลกใบนี้มอบความรู้สึกราวกับเหลือเพียงเปลือกโลกอันว่างเปล่าก็มิปาน ทั่วใต้หล้าแม้แต่คลื่นพลังสายหนึ่งก็สัมผัสไม่ได้ ทั่วทั้งโลกคือโลกแห่งความตายอันวังเวงใบหนึ่ง“วิ้ง!”เมื่อเซียวฮั่นเคลื่อนความคิด แสงสีเขียวของแผ่นหยกนำโชคเปล่งประกาย ฉายทงเทียนและคนสนิทอีกสิบคนได้ปรากฏตัวขึ้นในจักรวาลเฉียนคุน เมื่อพวกเขาเห็นโลกที่อยู่ตรงหน้า ทั้งหมดต่างก็ตื่นตะลึง“เป็นเช่นนี้นี่เอง จากการดับสูญของผู้ถือครองโลก โลกก็เริ่มด
