ับสูญเช่นกัน เกรงว่าต่อให้มีเวลาอีกหลายหมื่นปี โลกใบนี้ก็คงอยู่ไม่ห่างจากการทำลายตัวเองแล้ว”เมื่อเห็นโลกอันวังเวงตรงหน้า ฉายทงเทียนไม่ได้มีความกังวลใดแต่ทว่ากลับดีใจ อย่างน้อยพวกเขาก็มายังจักรวาลเฉียนคุนได้อย่างปลอดภัย“น้องเซียว ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะขอบคุณเจ้าอย่างไร หากไม่มีเจ้าเกรงว่าพวกข้าคงต้องโดนพายุมิติฝังไว้”หลังจากที่มองจักรวาลเฉียนคุนหนึ่งครา ฉายทงเทียนจึงเดินมายังเบื้องหน้าของเซียวฮั่น แล้วเอ่ยขึ้นอย่างซาบซึ้งเกินบรรยาย
“พี่ชายพูดเช่นนี้ดูห่างเหิน ข้าเคยบอกแล้วว่าจะช่วยพี่ชาย ย่อมไม่ล้มเลิกกลางคัน!”ได้ยินเช่นนั้น เซียวฮั่นจึงเอ่ยพลางยิ้มเล็กน้อยขณะที่เอ่ย เซียวฮั่นก็กลืนโอสถฟื้นพลัง โลกที่เงียบสงัดเช่นนี้ เขาไม่สามารถใช้พลังภายนอกของโลกใบนี้ได้ ได้เพียงอาศัยพลังจากโอสถในการฟื้นฟูโชคดีที่ก่อนเข้ามาฉายทงเทียนได้เตรียมตัวไว้นานแล้ว จึงนำโอสถที่มีพลังฟื้นฟูบาดแผลเตรียมให้แก่พวกเขา ส่วนเซียวฮั่นนั้นคงไม่ต้องเอ่ยถึง ในแหวนมิติของเขาล้วนแต่เต็มไปด้วยโอสถชนิดต่างๆ“พวกเจ้าจงระวังตัวด้วย โลกแห่งความตายล้วนแต่มีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้!”หลังจากที่พลังครึ่งหนึ่งฟื้นกลับคืน เซียวฮั่นจึงเอ่ยขึ้นกับฝูงชน“เข้าใจแล้ว!”เมื่อพวกเขาได้ยินดังนั้น ต่างก็ตอบกลับด้วยความยำเกรง เพราะชีวิตของพวกเขาได้เซียวฮั่นเป็นผู้ช่วยไว้ ก่อนหน้านี้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้จักเซียวฮั่น แต่นับจากนี้ไป พวกเขาจะต
