ว“วันนี้แสงอาทิตย์งดงามนัก ช่างเป็นวันที่ไม่เลวเลย!”คนเงยหน้ามองเวหา เซียวฮั่นยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ออกจากหอหมื่นสมบัติ แล้วเดินเล่นไปทั่วเมืองเฉียนคุนเขาเดินเล่นหนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุดเซียวฮั่นก็หาห้องพักของโรงเตี๊ยมเพื่อค้างแรม ทุกการกระทำของเขาล้วนแต่อยู่ในสายตาของกู่เมี่ยทั้งหมด“เจ้าคิดว่ามียอดฝีมือนักรบแห่งโลกอยู่เบื้องหลังแล้วจะกำเริบเสิบสานได้งั้นหรือ?”เมื่อเห็นกู่เยว่เกอเดินเล่นเอ้อระเหยทั่วเมืองเฉียนคุน ตกกลางคืนยังนอนพักที่โรงเตี๊ยม นี่เป็นการสร้างเงื่อนไขที่ดีงามให้กู่เมี่ยยิ่งนักแน่นอนว่ากู่เมี่ยไม่ใช่คนโง่เขลา เขาเองก็คิดว่านี่คือหลุมพราง แต่เมื่อลองกลับมาคิดดู เขาก็ไม่รู้สึกว่านี่เป็นหลุมพราง แม้ว่ากู่เยว่เกอในตอนนี้จะเป็นศิษย์เอกสายตรงของยอดฝีมือนักรบแห่งโลกท่านหนึ่งก็ตาม
แต่ยอดฝีมือนักรบแห่งโลกก็ไม่ใช่ผู้คุ้มครองของกู่เยว่เกอ ไม่สามารถอยู่ข้างกายกู่เยว่เกอได้ตลอดทั้งวันทั้งคืน วันนี้ทั้งวัน เขาได้สะกดรอยตามมาหนึ่งวันเต็ม อีกฝ่ายไม่มีปฏิกริยาอะไรแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่ายอดฝีมือนักรบแห่งโลกผู้นั้นไม่ได้อยู่ข้างกายกู่เยว่เกอความจริงแล้วการมีอาจารย์ระดับนักรบแห่งโลก ทำให้ในเมืองเฉียนคุนไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องกู่เยว่เกอ แต่สำหรับกู่เมี่ยแล้ว กู่เยว่เกอยังมีประสบการณ์ไม่มากพอ คิดว่ามีอาจารย์ระดับนักรบแห่งโลก ก็จะไม่มีผู้ใดแตะต้องเขาเมื่อคิดถึงตรงนี้ กู่เมี่ยจึงคิดแผนการออ
