ีกหนึ่งหมื่นล้านล่ะ?”เมื่อเห็นเซียวฮั่นมีทีท่าว่าจะไม่รับบัตรผลึกหิน ฉายทงเทียนจึงเอ่ยถามต่อ“นำไปคืนตระกูลกู่แทนข้า แล้วบอกว่ากู่เยว่เกอเป็นคนนำมาให้!”คนคลี่ยิ้ม น˺าใจครั้งนี้เขาขอคืนแทนกู่เยว่เกอก็แล้วกัน“ได้ ข้ารู้แล้ว!”คนพยักหน้า ฉายทงเทียนไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เขารู้ว่าถ้าตนถามต่อก็จะถึงขั้นที่เป็นความลับซึ่งไม่ควรถามแล้วฉายทงเทียนคือคนฉลาดคนหนึ่ง เขาย่อมรู้จักกู่เยว่เกอเช่นกัน เขาเองก็รู้ว่าก่อนหน้านี้กานหัวผู้นั้นก็ไม่ได้จำคนผิด แต่กู่เยว่เกอตรงหน้า
กลับไม่ใช่กู่เย่วเกอผู้นั้น เรื่องบางอย่าง แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าไม่เกิดประโยชน์อันใดต่อทั้งสองฝ่าย“เอาล่ะ เราคุยเรื่องไร้สาระจบแล้ว มาคุยเรื่องจริงจังกันบ้าง เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเหลือสิ่งใด?”คนคลี่ยิ้ม เซียวฮั่นเอ่ยเข้าประเด็น เขาเองก็เป็นคนฉลาดคนหนึ่งเขาย่อมรู้ว่าจากฐานะของฉายทงเทียน จะต้องไม่อยู่ในเมืองเฉียนคุนโดยไม่มีเหตุผลแน่นอน“แค่กๆ ดูเหมือนน้องชายจะดูออกแล้ว!”เมื่อเห็นว่าเซียวฮั่นเอ่ยถามอย่างตรงประเด็น ฉายทงเทียนจึงกระแอมออกมา ทันใดนั้นเขาก็รู้ว่าตนไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง อีกทั้งเขาก็ดูออกเช่นกันว่า เซียวฮั่นรับปากแล้วว่าจะช่วยเขาเรื่องนี้ไม่นาน ฉายทงเทียนก็เล่าเรื่องของตนออกมา จากการอธิบายของฉายทงเทียน ในที่สุดเซียวฮั่นก็รู้ว่าเพราะเหตุใดฉายทงเทียนจึงมาอยู่ในสถานที่เล็กๆ เช่นเมืองเฉียนคุนเพราะเมืองเฉียนคุนคือประตูของโลกใบใ
