เหล่าผู้คุ้มกันของตระกูลสวีไม่กลัวความตาย พวกเส้าตงลี่จึงโกรธแค้นยิ่งนัก กระบี่ยาวยังคงฟาดฟันลงมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อทรมานพวกเขาอย่างช้า ๆ
เหล่าผู้ฝึกตนที่ยืนดูอยู่โดยรอบทนดูไม่ได้อีกต่อไป คาดไม่ถึงว่าคนกลุ่มนี้จะป่าเถื่อนเช่นนี้
“หยุดนะ!”
สวีอี้หลินตวาดลั่น ขัดจังหวะเส้าตงลี่
“ข้าเป็นตัวประกันให้เจ้าได้ พวกเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ ขอร้อง อย่าทำร้ายพวกเขาอีกเลย”
เขาพูดจบก็นำป้ายหยกออกมา แล้วเดินออกจากค่ายกล
“ท่านเจ้าตระกูล อย่าได้ทำเช่นนี้!”
ผู้ดูแลหลานและคนอื่น ๆ ก้าวเข้ามา ขวางหน้าสวีอี้หลิน ไม่อาจปล่อยให้เขาออกไปได้เด็ดขาด พวกเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์อะไร หากออกไปโดยพลการ อาจถูกฆ่าตายได้ ขอเพียงหลบอยู่ในค่ายกลก็ปลอดภัยแล้ว
“ท่านเจ้าตระกูล หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่าน พวกข้าจะทำเช่นไร!”
เหล่าผู้ดูแลหลานยืนเรียงแถวกัน ตระกูลสวีกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ต้องผ่านลำบากมากมาย ไม่อาจผิดพลาดแม้แต่น้อย
“ชีวิตข้าก็คือชีวิต ชีวิตพวกเขาไม่ใช่ชีวิตหรือ? พวกเจ้าหลบไปให้หมด”
สวีอี้หลินปล่อยพลังชำระไขกระดูกออกมา ผลักพวกเขากลับไป ชี้ไปยังผู้คุ้มกันที่อยู่นอกค่ายกล
