“เจ้าคือหลิวอู๋เสียสินะ!”
เบื้องหลังเส้าตงลี่ปรากฏร่างของผู้เฒ่าคนหนึ่ง เขาไว้เคราแพะและดูมีอายุมากแล้ว อย่างน้อยก็คงราวเจ็ดแปดสิบปีเห็นจะได้ แต่กลับยังมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายเช่นนี้
ผู้เฒ่าคนนี้มีนามว่าเหยียนจวิน เขาโด่งดังมานานหลายปีแล้ว ฝึกฝนวิชาดาบสังหารอันแสนร้ายกาจ
“คิดจะใช้ชีวิตพ่อตาแม่ยายข้ามาเป็นเครื่องต่อรองข่มขู่ข้าหรือ? วันนี้พวกเจ้าทั้งหมดต้องตาย!”
หลิวอู๋เสียไม่อยากเสียเวลาพูดไร้สาระ เขาชูดาบเสียเหรินขึ้น ตัดมือของชายที่ชื่อหูหยางไปข้างหนึ่ง พลังต่อสู้ลดลงอย่างมาก ส่วนอีกหกคนที่เหลือต่างก็รวมพลังกัน มันเป็นพลังที่ไม่อาจดูแคลนได้
“ข้าจะฆ่าเจ้า! กล้าดียังไงถึงตัดมือข้าข้างหนึ่ง!”
หูหยางคลุ้มคลั่งราวกับคนเสียสติ เมื่อสูญเสียมือขวาไป เขาจึงใช้มือซ้ายแปลงเป็นหมัด ปลดปล่อยพลังอันบ้าคลั่งเข้าโจมตีหลิวอู๋เสีย
เขาเป็นถึงยอดฝีมือระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นห้า เช่นนี้แล้วจะทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร
“ตายซะเถอะ!”
