หลิวอู๋เสียเหยียบย่างเพลงเท้าเจ็ดดารา ร่างกายหายวับไปจากจุดเดิม ฆ่าทีละคนเพื่อลดแรงกดดันของตัวเองลง หากต้องเผชิญหน้ากับคนทั้งเจ็ดพร้อมกัน โอกาสชนะมีไม่มากนัก
“หูหยาง ถอยก่อน!”
ในบรรดาผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ มีเพียงเส้าตงลี่เท่านั้นที่รู้ถึงพลังต่อสู้ที่แท้จริงของหลิวอู๋เสีย แน่นอนว่าไม่อาจถูกหลอกด้วยสิ่งที่เห็นตรงหน้าได้
ในวันนั้นที่เทือกเขามังกรพิภพ หลิวอู๋เสียใช้พลังชำระวิญญาณขั้นห้าฆ่าพวกเซวียนหยวนกวงทั้งสองคน
บัดนี้ก้าวสู่ระดับพลังชำระวิญญาณขั้นแปดแล้ว ยิ่งไม่มีผู้ใดต่อกรได้
มีเพียงร่วมมือกันเท่านั้นจึงจะมีโอกาสชนะ
สายไปเสียแล้ว หูหยางเสียสติไปแล้ว รอจนมันรู้สึกตัวอีกครั้ง ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว ดาบเสียเหรินตัดผ่านอากาศปรากฏรอยแยกสีดำขึ้น
ทั้งสี่ทิศมีกระแสลมแรงพัดกระหน่ำ ราวกับมหาสมุทรที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีก คลื่นสองฝั่งซัดเข้าใส่สองข้างทาง
หูหยางตกตะลึงสุดขีด ร่างกายถอยหลังกรูดหวังหลบคมดาบมรณะนี้
แสงดาบราวกับต้องมนตร์สะกด ไม่ว่าเขาจะหลบเลี่ยงอย่างไร ก็ยังคงถูกจองจำภายใต้แสงกระบี่เล่มนั้น
“ฉัวะ!”
