ผู้คนรู้สึกสั่นสะท้านเห็นได้ชัดว่าในสายตาของผู้พิทักษ์คนนี้ เซียวฮั่นก็คือขอทานคนหนึ่ง ขอทานที่คิดอยากจะเข้าไปในหอหมื่นสมบัติ แต่อีกฝ่ายราวกับมีตาหามีแววไม่ ไม่ดูว่าที่นี่คือสถานที่อะไรได้ยินเช่นนั้น เซียวฮั่นกลับไม่แสดงอาการเดือดดาล ท่าทางของเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับขอทานจริงๆ ถึงขั้นว่าขอทานยังดูแข็งแกร่งกว่าเขาเสียอีก เพราะขอทานยังพอมีศิลาวิญญาณติดตัวอยู่บ้าง และขอทานก็มีทั้งการดำรงอยู่ขั้นผู้ถือครองโลกระดับที่สองและสามไหนเลยจะเหมือนเขาในตอนนี้ แม้แต่ชุดที่ดูเข้าท่าก็ยังไม่มี เขาที่ใช้ชีวิตมาถึงขั้นนี้ ช่างน่าสังเวชยิ่งกว่าขอทานเสียอีก จึงมิอาจโทษอีกฝ่ายที่ขวางไม่ให้เข้าไปในหอหมื่นสมบัติได้
“ข้ามาเพื่อเข้าร่วมงานประมูล ไม่ได้มาขอทาน!”คนคลี่ยิ้ม เซียวฮั่นเผชิญหน้ากับอานุภาพกดข่มของผู้พิทักษ์ผู้นี้ทว่าเขาไม่รู้สึกกดดันแม้แต่น้อย ทั้งยังเอ่ยพลางยิ้มอย่างสบายอกสบายใจอย่าว่าแต่อานุภาพกดข่มของผู้ถือครองโลกระดับที่เจ็ด แม้แต่อานุภาพกดข่มของยอดฝีมือนักรบแห่งโลก เซียวฮั่นก็ไม่ได้รู้สึกกดดันแต่อย่างใดเมื่อผู้พิทักษ์ผู้นี้กำลังจะส่งเสียงตำหนิต่อ ผู้นำของกลุ่มผู้พิทักษ์กลับยื่นมือออกมาขวางผู้พิทักษ์ผู้นั้น ทั้งยังส่งสายตาจับจ้องไปที่เซียวฮั่นอย่างนิ่งขรึมเพราะภายใต้การรับรู้ของหัวหน้าผู้พิทักษ์ผู้นี้ เซียวฮั่นได้มอบความรู้สึกอันตรายเป็นอย่างยิ่งให้แก่เขา ความรู้สึกเช่นนี้มีเพียงยอดฝีมือขั้น
