แสงดาบที่พุ่งเข้ามากะทันหันทำให้ไป๋จ้านตั้งตัวไม่ทัน
สิ่งแรกคือรีบหดฝ่ามือกลับ เพื่อรักษามือเอาไว้ก่อน
“เคร้ง!”
แสงดาบฟาดฟันลงมา ก้อนหินขนาดมหึมาบริเวณประตูทางเข้าสำนักศึกษาจักรวรรดิถูกผ่าออกเป็นสี่ส่วน
เศษหินนับไม่ถ้วนลอยปลิวว่อนราวกับลูกธนูพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะเลือนหายไป
ไป๋จ้านตกใจ โชคดีที่เขาหลบทันเวลา มิเช่นนั้นฝ่ามือของเขาคงพิการไปแล้ว
ห่างออกไปห้าสิบหมี่ ชายหนุ่มชุดสีเขียวอมฟ้าถือดาบสั้นเดินตรงมาทีละก้าว
ทุกย่างก้าว เจตจำนงสังหารรอบกายเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
“เป็นน้องหลิว!”
เว่ยตงหันกลับไปเห็นหลิวอู๋เสีย สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ไป๋จ้านเผยรอยยิ้มโหดเหี้ยม ครั้งที่แล้วถูกขัดจังหวะโดยกงอ้าว ทำให้หลิวอู๋เสียรอดไปได้ แต่วันนี้คือวันตายของมัน
“มันตบท่านข้างไหน!”
หลิวอู๋เสียมองบาดแผลบนใบหน้าของเว่ยตงพลางถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ใบหน้าด้านซ้ายมีรอยแผลยาวปรากฏขึ้น เลือดยังคงไหลซึมไม่หยุด
หลิวอู๋เสียได้ยินบทสนทนาระหว่างคนทั้งสองบางส่วน เนื่องจากอยู่ไกลกันเกินไป ตอนที่เว่ยตงถูกตบปลิว หลิวอู๋เสียไม่ทันได้ช่วยเหลือ
“น้องหลิว ช่างเถอะ!”
