็ต้องดับสูญ! หรือจะกล่าวให้ชัดๆ ก็คือ หายนะกำลังจะมาเยือน!”เสวียนโยวส่ายศีรษะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ ความตายนั้นไม่สำคัญสำหรับเขาไปนานแล้วที่ใช้ชีวิตนั้นก็เป็นเพียงเพื่อใช้ชีวิตไปวันๆ ช่วงเวลายาวนานนับไม่ถ้วน นอกจากการหลับใหลก็ไม่มีสิ่งใดแล้ว หลังจากก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิทรราช เขาก็ไม่ได้ทะลวงขอบเขตอีกเลย และเขาก็รู้ว่าตนเดินมาถึงปลายทางแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงรอคอยความตาย หรือไม่ก็กลายเป็นอาหารของผู้อื่นต่อให้ไม่เต็มใจ แต่จะทำอย่างไรได้ ถึงเขาจะเป็นจักรพรรดิทรราชแล้วอย่างไร ท้ายที่สุด ก็เป็นได้เพียงแค่อาหารอันโอชะเท่านั้น
การเกิดขึ้นมาในโลกเช่นนี้ก็คือความโศกเศร้าของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดคนธรรมดาก็ดี เทพมารก็ดี ต่อให้เป็นผู้ถือครองไร้เทียมทานหรือยักษ์ใหญ่แห่งยุค แล้วอย่างไร?ต่อให้ยามนี้เซียวฮั่นนิ่งลงแล้วแล้ว! ทว่าสิ่งมีชีวิตทั้งมวลก็ยังต้องต่อสู้ดิ้นรนจนถึงที่สุด แม้ว่าตัวเขาเองจะถูกยกเว้นก็ตาม“ยอดฝีมือมนุษย์ การต่อสู้ระหว่างข้าและเจ้า หวังว่าเจ้าจะสามารถทำให้ข้าตกอยู่ในห้วงแห่งการหลับใหลได้จริงๆ! เพราะข้าก็เบื่อหน่ายการใช้ชีวิตเช่นนี้เต็มทีแล้ว! แต่ถึงอย่างไรข้าก็มิอาจยั้งมือ!”เสวียนโยวคลี่ยิ้ม ก่อนที่เงาร่างที่มองไม่เห็นของเขาจะบิดเบี้ยวจากนั้นชายผู้มีสีหน้าไร้อารมณ์ในชุดคลุมสีดำสายหนึ่งจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเซียวฮั่น“ข้ารู้แล้ว!”เซียวฮั่นเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยักหน้า ยอดฝีมือ
