ก็ต้องมีศักดิ์ศรีของยอดฝีมือ แม้จะตายก็ต้องตายอย่างสมศักดิ์ศรี“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว!”
ระหว่างที่เอ่ย ลมปราณแห่งความตายอันสมบูรณ์สายหนึ่งก็กวาดล้างออกมาจากร่างของเสวียนโยว ชั่วขณะนี้ความตายได้กลืนกินทุกสิ่งเข้าไปแล้ว!“การทอดถอนใจแห่งความตาย!”“เฮ้อ…”เสียงถอนหายใจสายหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหูของตน ณ เวลานี้ ทุกสิ่งแห้งเหี่ยวโรยรา ทุกสิ่งล้วนเป็นความตายนี่เป็นครั้งแรกที่เซียวฮั่นเผชิญหน้ากับความตายเช่นนี้ เมื่อเทียบกับความตายอันสมบูรณ์ของการดำรงอยู่ไร้เทียมทานนั้น การทอดถอนใจแห่งความตายของเสวียนโยวนับว่ายังอ่อนด้อยกว่าเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถประมาทได้แม้เพียงนิดเดียว นี่เป็นการทอดถอนใจแห่งความตายที่มาพร้อมกับพลังกฎแห่งมรณะ ภายใต้เสียงถอนหายใจสายนี้ ต่อให้เป็นยักษ์ใหญ่แห่งยุคก็ยังต้องตกตายพลังมรณะกำลังกลืนกินพลังชีวิตของตน ตอนนี้พลังชีวิตไหลเวียนทั่วร่างด้วยความรวดเร็ว เพียงแต่เซียวฮั่นกลับไม่ไหวติงโดยสิ้นเชิง ยามนี้เขาก็ควบคุมพลังกฎหงเหมิงแห่งความตายสายหนึ่งแล้ว อาศัยเพียงการทอดถอนใจแห่งความตายนั้นยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาลนลานจนทำสิ่งใดไม่ถูก
จากนั้นพลังแห่งกฎมรณะก็ปรากฏขึ้นบนร่างของเซียวฮั่นเช่นเดียวกัน การทอดถอนใจแห่งความตายจึงไม่มีทางกัดกินร่างของเซียวฮั่นได้อีกต่อไปเพราะเป็นพลังกฎแห่งความตายเหมือนกัน พวกเขาทั้งสองฝ่ายจึงทำอันตรายอันใดต่อกันไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ เสวียนโยวจึงมิได้รู้สึกแปล
