สายตานิ่งค้าง เขาสามารถสัมผัสได้ถึงลมปราณน่าหวาดกลัวที่กำลังตื่นจากการหลับใหลไม่หยุด ลมปราณอันน่าหวาดกลัวนี้เพียงพอที่จะครอบคลุมทั่วสวรรค์มรณะได้ ภายใต้ลมปราณนี้ ราวกับว่าการดำรงอยู่ของเจ้าทรราชมังกรทมิฬและจิ่วโยวหมิงเสอ ล้วนแต่เล็กดั่งมดปลวกเท่านั้นเมื่อลมปราณปรากฏขึ้นไม่หยุด อานุภาพกดข่มอันน่าพรั่นพรึงก็แผ่คลุมไปทั่วสวรรค์มรณะทันที ภายใต้ลมปราณอันน่าหวาดกลัวนี้ การดำรงอยู่ทั้งหมดต่างรู้สึกว่าหน้าอกของตนถูกเขาเทพยดาสิบล้านจั้งกดทับลงมาก็มิปานไม่ว่าเจ้าจะเป็นจ้าวมหาดินแดนก็ดี หรือเจ้าทรราชก็ดี ต่อให้เป็นเจ้าทรราชขั้นสูงสุด ยามนี้ก็ได้เพียงหมอบคลานอยู่บนพื้นดิน“ไอ้ไส้เดือนทมิฬสมควรตาย วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว!”ลมปราณอันน่าพรั่นพรึงนี้แผ่คลุมทั่วสวรรค์มรณะ จิ่วโยวหมิงเสอเอ่ยพลางหัวเราะเสียงดัง เพราะนั่นคือลมปราณที่เป็นของเจ้านายเขา
หากเจ้านายเขาตื่นขึ้นมา เจ้าทรราชมังกรทมิฬซึ่งเป็นเจ้าทรราชขั้นสูงสุดผู้นี้เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้านายของตน ก็ไม่ต่างอะไรจากมดปลวกแต่เจ้าทรราชมังกรทมิฬกลับไม่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย เป้าหมายของเขาก็คือการดึงดูดให้เสวียนโยวออกมา ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของเจ้านายเขาเองแล้วแม้ว่าเจ้าทรราชและจักรพรรดิทรราชจะแตกต่างกันเพียงหนึ่งขั้นแต่ความแตกต่างทางด้านความสามารถราวกับฟ้าและเหวก็มิปาน นี่คือเขตแดนที่มิอาจก้าวข้ามไปได้ตลอดกาล!ต่อให้เป็นการดำรงอยู่ของเจ้าทรราชขั้นสูงสุด เมื
