คำพูดของฉินเทียนมีน้ำหนักมาก การเปิดประตูทำการค้า หากมีคนสงสัยก็ต้องยอมรับการตรวจสอบ
“เจ้าตระกูลฉิน หากทุกคนเป็นเหมือนพวกเขา มาตั้งคำถามทุกวัน เช่นนั้นหอซิงอวิ๋นของเราก็ไม่ต้องทำการค้ากันพอดี”
หลี่อู๋ไห่ชี้ไปที่พวกหลิวอู๋เสีย ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาออกมา
ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเหตุผล
“ท่านประมุขหอกลัวอะไรกันแน่?”
หลิวอู๋เสียมองด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย หอซิงอวิ๋นพยายามปกปิดมาโดยตลอด เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้มีลับลมคมใน
ยิ่งผู้คนสงสัย ไม่สู้ให้หลิวอู๋เสียชี้แจงปัญหาของโอสถมายาโลหิตให้กระจ่างไปเลย
ตัวตรงไม่กลัวเงา ถ้าหากโอสถมายาโลหิตไม่มีปัญหาจริง ๆ หลี่อู๋ไห่จะหลบเลี่ยงอะไร?
ความเคลือบแคลงสงสัยในใจยิ่งทวีคูณ พวกเขาหลงใหลในโอสถมายาโลหิตถึงขั้นคลั่งไคล้ ทว่าเพียงคำพูดไม่กี่คำของหลิวอู๋เสียกลับทำให้หัวใจเริ่มสั่นคลอน
“ข้าจะกลัวได้อย่างไร!”
หลี่อู๋ไห่ขบกรามแน่นด้วยความโกรธ อยากจะฉีกหลิวอู๋เสียเป็นชิ้น ๆ เสียเดี๋ยวนั้น
“ในเมื่อเจ้าไม่กลัว เหตุใดจึงต้องขัดขวางข้าครั้งแล้วครั้งเล่า”
