ขณะที่ขบวนทัพกำลังจะคุกคามชีวิตของพวกปรมาจารย์เม่า ทันใดนั้นก็มีแสงดาบอันแหลมคมพุ่งลงมาจากท้องฟ้า
ฉีกกระชากขบวนทัพออก ราวกับภูเขาสูงหมื่นจั้งพังทลายลงอย่างกะทันหัน
“ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง…”
ใบดาบยาวสิบห้าเล่มแตกหักออกทั้งหมด ดาบยาวเหล่านั้นไม่อาจเทียบกับดาบเสียเหริน
คลื่นยักษ์หายไป เหลือเพียงระลอกคลื่นที่น่ากลัวพุ่งไปทั่วทั้งสี่ทิศ
“เคร้ง!”
“เคร้ง!”
“……”
ตู้ที่วางเรียงรายอยู่สองข้างระเบิด ไม่อาจต้านทานระลอกคลื่นที่กระแทกเข้ามา ราวกับว่ามีลมแรงพัดผ่าน ตู้หลายสิบตู้ถูกทำลายอย่างน่าอนาถ
ในเสี้ยววินาทีนั้น เวลาเหมือนหยุดนิ่ง!
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถือดาบสั้นอยู่ในมือตรงกลางสนามรบ ดวงตาคมกริบกวาดมอง ทุกคนในที่เกิดเหตุ ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของเจียงเยว่
เมื่อศัตรูพบกัน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น
ในตอนที่หลันรั่วอวี่เห็นหลิวอู๋เสีย นางก็เหมือนกับถูกเหยียบหาง นางกระโดดด้วยความตกใจ เด็กหนุ่มคนนี้นี่เองที่ทำให้นางถูกไล่ออกจากหอตันเป่า
