ืนได้อีกตลอดกาล!”กล่าวมาถึงตรงนี้ แววตาของเซี๋ยเทียนก็เปล่งประกายรัศมีอันเย็นเยียบเกินบรรยาย พร้อมกับใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความกระหายสังหารอันเข้มข้น“การเผชิญหน้ากับการดำรงอยู่เช่นนั้น ผู้ใดจะไม่กลัว! มดปลวกยังดิ้นเอาชีวิตรอดไปวันๆ สำหรับพวกมัน หากยังไม่ถึงช่วงเวลาสุดท้ายหรือช่วงที่หมดหวัง พวกมันก็คงไม่สู้กลับ!”สำหรับการดำรงอยู่ที่ยอมศิโรราบกลายเป็นสุนัขรับใช้เหล่านั้นจ้านตี้ไม่ได้ตำหนิติเตียนอะไรมาก เพราะเขาเองก็พ่ายแพ้เช่นกันre* https://www.novelgu.comตลอดชีวิตนี้เขาไม่เคยแพ้มาก่อน แต่เขากลับแพ้ในสงครามครั้งนั้น ทั้งยังเป็นการแพ้แบบราบคาบ แพ้โดยสมบูรณ์“ก็แค่ความตาย ไยต้องกลัว!”ได้ยินดังนั้น เซี๋ยเทียนกลับไม่สนใจแม้เพียงนิดเดียว ผู้คนที่ยอมสวามิภักดิ์เหล่านั้นล้วนเป็นการดำรงอยู่ที่เขาดูถูกเหยียดหยามที่สุดเพราะพวกเขาไม่มีแม้กระทั่งศักดิ์ศรีในตนเอง“ในเมื่อหยัดยืนไม่ได้ เช่นนั้นข้าก็จะส่งพวกเขาออกไป!”ระหว่างที่กล่าว ชุดคลุมสีดำบนร่างของเซี๋ยเทียนก็โบกสะบัดก่อนที่เขาจะก้าวฝ่าเท้า จากนั้นเงาร่างของเขาก็หายไปในประตูบานที่สามซึ่งเชื่อมต่อกับชั้นที่เก้าจ้านตี้มองไปยังเงาร่างของเซี๋ยเทียนที่หายไปโดยไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก แต่ละคนต่างมีทางเลือกของตนเอง ในเมื่อเขาตัดสินใจเลือกแล้วเช่นนั้นเขาก็ไม่มีโอกาสเสียใจหรือถอยหลังกลับจ้านตี้สะบัดฝ่ามือ จากนั้นประตูทั้งสามบานก็หายไปในความมืดมิด ก่อนที่เงาร่าง
