อศิลาโลหิตหนึ่งร้อยก้อน!”เมื่อเห็นแจกันที่บรรจุโอสถแห่งชีวิต ดวงตาของเย่ลั่วก็ประกายแสงแห่งความหวังขึ้นมา ทันใดนั้นก็รีบยื่นศิลาโลหิตให้ชายชรา แล้วกุมแจกันไว้ในฝ่ามืออย่างไม่พูดไม่จา ราวกับเกรงว่ามันจะหายไปก็มิปาน“ท่านลุงหนิง ข้าไปก่อนขอรับ รบกวนท่านช่วยเตรียมโอสถแห่งชีวิตให้ข้าหนึ่งเม็ด พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่!”บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสดใส เย่ลั่วนำแจกันกอดไว้ในอ้อมอกของตนอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นก็หันหลังเดินออกไปจากร้านค้าชายชรามองเงาร่างที่จากไปของเย่ลั่ว ทันใดนั้นก็ส่ายศีรษะพลางถอนหายใจหนึ่งครา“สวรรค์กลั่นแกล้งมนุษย์โดยแท้ น่าเสียดายเด็กดีๆ คนหนึ่ง!”re* https://www.novelgu.comเย่ลั่วออกมาจากร้านค้า แล้วเดินไปยังทิศทางที่ลับตาคน เมื่อเดินมาได้ครู่ใหญ่ ท้องฟ้ายามราตรีก็ค่อยๆ มืดลง เขาจึงกลับมาถึงที่พักของตัวเองเมืองลั่วเป่าแม้ว่าจะรุ่งเรืองเกินบรรยาย กระทั่งว่ามีผู้คนแน่นขนัดแต่ต่อให้เป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองเพียงใด ก็ต้องมีสถานที่ยากจนเช่นกัน สถานที่ที่เย่ลั่วอาศัยอยู่ เป็นสถานที่ที่ประชากรยากจนของเมืองลั่วเป่าอาศัยอยู่รวมกันสถานที่เช่นนี้ มีเพียงมนุษย์ที่ไร้พลังเท่านั้นจึงจะอาศัยอยู่รวมกันได้ ผู้ฝึกตนที่เริ่มฝึกตนเล็กน้อยล้วนแต่ไม่มาเหยียบสถานที่เช่นนี้ที่นี่มีเพียงบ้านเรือนขนาดเล็กเรียงกัน แต่ละหลังล้วนแต่ทรุดโทรมเกินบรรยาย ไม่มีบ้านเรือนหลังใดที่ดูหรูหราส่วนเรือนของเย่ลั่
