เมื่อไม่มีเนี่ยอ้าวซื่อขัดขวาง และได้รับการนำทางจากซูหยาง เซียวฮั่นจึงเดินทางอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค ในที่สุดก็มาถึงวิหารขนาดใหญ่หลังหนึ่ง วิหารหลังนี้ตั้งตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของยอดเขาจ้านเสินมีเพียงบันไดทอดยาวเรียงรายลงมาตามแนวสันเขาตั้งแต่ยอดเขาจนถึงกลางไหล่เขาแต่เนื่องจากวิหารจ้านเสินคือสถานที่สำคัญของสำนักจ้านจง จึงได้รับการยกเว้นเป็นพิเศษ ไม่มีผู้ใดสามารถลอยเหนือนภากาศเพื่อเข้าไปในวิหารจ้านเสินได้ กระทั่งว่าวิหารจ้านเสินใช่ว่าผู้ใดจะเข้าไปได้ตามอำเภอใจ แม้แต่ผู้อาวุโสซึ่งเป็นศิษย์โดยตรงเหล่านั้น หากไม่ได้รับคำสั่งจากอาจารย์ ก็ไม่สามารถเข้าไปในวิหารจ้านเสินได้เช่นกันซูหยาง ในฐานะหลานของเจ้าสำนักจ้านจง แม้ว่าจะมีตำแหน่งสูงส่ง กระทั่งเรียกได้ว่าเป็นรุ่นเยาว์อันดับหนึ่ง แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์พาคนนอกเข้าไปในวิหารจ้านเสินได้ เพราะเหตุนี้จึงได้เพียงพาเซียวฮั่นเข้ามาถึงลานขนาดใหญ่ด้านนอกวิหารจ้านเสินแล้วหยุดลง“ท่านผู้อาวุโส ข้าขอรายงานผู้อาวุโสของสำนักเสียก่อน!”ซูหยางมองเซียวฮั่นด้วยความเคารพ แล้วเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแกมรู้สึกผิดre* https://www.novelgu.com“ไม่เป็นไร!”เซียวฮั่นคลี่ยิ้ม ผู้มาเยือนก็คือแขก ในฐานะที่เขาเป็นแขกจึงต้องมีมารยาทเล็กน้อย“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!”หลังจากที่แสดงความขอบคุณ ซูหยางจึงเดินเข้าไปในวิหารจ้านเสินที่มีขนาดใหญ่ดุจวิหารเทพเก้าชั้นฟ้าที่ตั้งอยู่บนโลกมนุษย์ก็มิ
