เป็นเทพเซียนใช่หรือไม่?”เด็กน้อยใจกล้าคนหนึ่งมองเซียวฮั่น แล้วเดินออกมา เขามองเซียวฮั่นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่แฝงความปรารถนา“เหอะๆ ข้าไม่ใช่เทพเซียนอะไรหรอก ข้าก็เหมือนกับพวกเจ้า เป็นมนุษย์ธรรมดาสามัญ”คนมองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้และไร้เดียงสาเซียวฮั่นยื่นมือออกมาแล้วลูบศีรษะของอีกฝ่าย เขาส่ายศรีษะแล้วเอ่ยพลางยิ้ม“อ่อ…”ได้ยินเช่นนั้น เด็กน้อยคนนี้ก็เผยสีหน้าผิดหวังออกมา จากนั้นเซียวฮั่นจึงเอ่ยถามพลางยิ้ม“ทำไมหรือ เจ้าอยากเป็นเทพเซียนงั้นหรือ?”“อยากเป็นสิ! เป็นเทพเซียนดีจะตาย ไม่เพียงเหาะเหินเดินอากาศได้ แต่อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากเล่นอะไรก็ได้เล่น!”ได้ยินเช่นนั้น เด็กหนุ่มผู้นี้จึงเผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความใฝ่ฝันออกมาre* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นได้ยินเช่นนั้นจึงยิ้มขึ้นมา เมื่อคนมากมายเข้าสู่การฝึกตนก็ล้วนแต่มีจิตใจที่บริสุทธิ์ แต่ความโหดเหี้ยมบนเส้นทางการฝึกตนนั้นทำให้คนค่อยๆ ลืมจิตใจของตนเองในตอนแรก และลืมไปว่าตนเคยเป็นใคร กระทั่งว่าเมื่อถึงตอนสุดท้ายก็กลายเป็นคนที่ตนไม่รู้จักไปโดยสิ้นเชิง“บางครั้งการเป็นเทพเซียนก็ไม่ใช่เรื่องดีอันใด!”เซียวฮั่นลูบศีรษะเด็กหนุ่ม แล้วเอ่ยพลางยิ้ม ต่อให้เป็นเทพเซียนแล้วอย่างไร หากกล่าวตามคำพังเพย อิจฉานกเป็ดน˺าที่อยู่เป็นคู่หาได้ไม่อิจฉาเซียนไม่ เพราะเซียนเองก็ครอบครองสิ่งที่เซียนมิอาจเลี่ยงได
