้!“ขอรับ!”เด็กหนุ่มพยักศีรษะของตนเองไปมาราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่างแต่เขากลับไม่สามารถเข้าใจความหมายในคำกล่าวนี้ของเซียวฮั่นได้เพราะเขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้นราวกับว่าพวกเขาปรารถนาที่จะเติบโตในเร็วขึ้น รีบเป็นผู้ใหญ่ให้เร็วขึ้น แต่เมื่อพวกเขาเติบโตอย่างแท้จริงแล้ว ย่อมพบว่าโลกของผู้ใหญ่นั้นแตกต่างจากที่ตนจินตนาการไว้ราวฟ้ากับดินre* https://www.novelgu.comเมื่อเซียวฮั่นเห็นเด็กหนุ่มกลับไปเล่นในกลุ่มของเด็กๆ อีกครั้ง เขาจึงคลี่ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินเล่นรอบหมู่บ้านอันสงบเงียบแห่งนี้ประชากรในหมู่บ้านต่างไม่แปลกใจกับผู้มาเยือนเช่นเขาแม้แต่น้อย กระทั่งว่ายังทำเหมือนเขาเป็นแขกที่ดี เมื่อเห็นผู้มาเยือนที่หาได้ยากยิ่งเช่นเซียวฮั่น จึงล้วนแต่เผยรอยยิ้มอันอบอุ่นออกมาในที่สุดเซียวฮั่นก็มาถึงมุมหนึ่งของหมู่บ้าน มุมนี้เห็นได้ชัดว่าเงียบสงบเกินบรรยาย เพราะที่นี่คือที่ตั้งของศาลบรรพบุรุษของหมู่บ้านตระกูลหยาง กล่าวกันว่าบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งหมู่บ้านตระกูลหยางแห่งนี้เก่าแก่เกินบรรยาย ประชากรของหมู่บ้านตระกูลหยางต่างไม่รู้ว่าศาลบรรพบุรุษนี้ดำรงอยู่มานานเพียงไรแล้วพวกเขารู้เพียงว่าศาลบรรพบุรุษนี้ดำรงอยู่ที่นี่มาหลายยุคหลายสมัย และศิลาไร้อักษรได้ตั้งตระหง่านอยู่นอกประตูศาล แม้ว่าศิลาจะมีขนาดไม่ใหญ่แต่ก็มืดมิดเกินบรรยาย บนนั้นไม่มีตัวอักษรสลักอยู่แม้แต่ตัวเดียวก่อนที่จะมาถึงศาลบรรพบุรุษ เ
