ขณะที่เปิดเตาหลอมโอสถ ดอกไม้แห่งสายหมอกก็ค่อย ๆ เบ่งบานในอากาศ กลิ่นหอมของมันยังคงอบอวลอยู่เป็นเวลานาน
เตาที่สอง…
เตาที่สาม…
ปรากฏภาพแบบเดียวกัน ดอกไม้แห่งสายหมอกค่อย ๆ เบ่งบาน งดงามยิ่งนัก
นี่คือดอกไม้แห่งความว่างเปล่า มันไม่มีอยู่ในโลกนี้ แต่กลับปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาจริง ๆ
ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ ถูกดอกไม้แห่งสายหมอกตรงหน้าดึงดูดโดยไม่ทันรู้ตัว
ไม่มีเมฆาโอสถปรากฏ ไม่มีกลิ่นอายโอสถ ซางเหยียนกังวลแทบแย่ นึกว่าโอสถเหล่านี้จะมีคุณภาพต่ำ
ไม่คิดเลยว่าตำนานจะปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ราวกับตกอยู่ในความฝัน
ในที่สุดปรมาจารย์เม่าก็วางท่าทางโอหัง เดินก้าวฉับ ๆ ไปที่เตาหลอมโอสถ หยิบโอสถที่อยู่ข้างใน แล้วสูดดมกลิ่นเต็มปอด
“โอสถชั้นเลิศ ช่างเป็นโอสถชั้นเลิศจริง ๆ!”
เขามีชีวิตอยู่มาเกือบร้อยปีแล้ว แต่กลับตื่นเต้นราวกับเด็กน้อย ดีใจจนตัวสั่น มีเพียงเรื่องที่น่าตื่นเต้นอย่างยิ่งเท่านั้น ถึงจะแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา
“เม็ดกลมเงางามทุกเม็ด ในจำนวนนี้มีหลายเม็ดที่ปรากฏลายโอสถ!”
