เมื่อเปลวไฟดับลง เกิงเย่ทรุดกายลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
กลิ่นโอสถหอมเข้มข้นกระจายไปทั่วห้องหลอมโอสถ เตาหลอมสิบเตาสุดท้ายหลอมเสร็จสมบูรณ์
ซางเหยียนรีบก้าวเข้ามาเปิดเตาหลอมทีละเตา เซิ่งเลี่ยนกับเกาหงช่วยกันเก็บโอสถ โอสถสามร้อยเม็ดถูกบรรจุลงในขวดกระเบื้องเคลือบ สิบเจ็ดรอบได้โอสถทั้งหมดห้าพันแปดสิบเม็ด
เหลือเวลาอีกสองชั่วยามก็จะครบหนึ่งวันแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาเช้าของวันใหม่
“สำเร็จแล้วจริงหรือ?”
ปรมาจารย์หลอมโอสถที่เลือกเป็นกลางรู้สึกเหมือนตื่นจากฝัน ทุกคนมองหลิวอู๋เสียด้วยแววตาเคารพยำเกรงปนหวาดกลัว
“ไม่อาจบรรยายความอัศจรรย์นี้ได้ แม้แต่สัตว์ประหลาดก็คงไม่อาจทำได้เช่นนี้”
เมื่อเห็นโอสถที่กองสูงเป็นภูเขา ทุกคนก็ยังคงครั่นคร้ามไม่หาย
“ผู้อาวุโสเวิน โอสถเหล่านี้เพียงพอชดเชยสมุนไพรวิญญาณที่เสียไปหรือไม่?”
หลิวอู๋เสียเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ บนพื้นยังคงมีสมุนไพรวิญญาณเหลืออยู่มากพอที่จะหลอมโอสถได้อีกราวสองพันเม็ด
“พอ... พออย่างแน่นอน”
ผู้อาวุโสเวินมีสีหน้ายิ้มแย้ม เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว
