ก็พุ่งออกมาเป็นรูปร่างคล้ายมีดบิน ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปถูกตัดขาดเป็นสองท่อน
หลี่ลี่ตกใจ ปราณยุทธ์ที่ยายหลิวปล่อยออกมานั้น เหมือนกับมีดบินที่เป็นรูปร่างจริง ๆ ตัดต้นไม้ขาดสะบั้นเช่นนี้ อย่างน้อย ๆ ต้องเป็นยอดฝีมือในขอบเขตรูปลักษณ์ที่ซึ่งแข็งแกร่งกว่าเขามากมายนับครั้งไม่ถ้วนแน่นอน หากต่อสู้กัน คงถูกปราณยุทธ์สังหารตั้งแต่ยังไม่ออกกระบวนท่าเสียด้วยซ้ำ
“ท่านยายเก่งจัง!” หลี่ลี่แลบลิ้น
“รู้ก็ดี เหมยเอ๋อร์ พาเด็กนี่ไปทำงานซะ ถ้าเขากล้ารังแกเจ้า ก็มาบอกข้า ข้าจะถลกหนังเขา” หลิวเหมยเอ๋อร์ก้มหน้า แอบมองหลี่ลี่แวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไป
หลี่ลี่เห็นคอนางแดงก่ำ คิดในใจว่า สาวน้อยผู้นี้ช่างแปลกประหลาดนัก หรือว่าไม่เคยพบท่านคนแปลกหน้ามาก่อน มีท่านยายที่เก่งกาจเช่นนีอยู่ ใครจะกล้ารังแกนางได้? แถมนางยังมีรูปโฉมงดงามสะดุดตาเช่นนี้ ทั้งขี้อายและขี้กลัวเช่นนี้ ใครจะกล้ารังแกนางลง?
เดินตามหลังหลิวเหมยเอ๋อร์ เขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ สาวงามผู้นี้ไม่เพียงแต่มีใบหน้างดงาม แถมยังมีกลิ่นกายหอมเช่นนี้ หลี่ลี่รู้สึกเคลิบเคลิ้ม คิดในใจว่า วันนี้ขัดใจสาวอ้วนหลิงเหมยผู้นั้น ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด ไม่อย่างนั้นจะได้มาที่นี่ พบกับหลิวเหมยเอ๋อร์ที่งดงามราวกับนางสวรรค์ผู้นี้ได้อย่างไร
เดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินก้อนเล็ก ๆ ผ่านป่าทึบ ทันใดนั้นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า มองไม่เห็นขอบเขต
มองเห
