ทันทีที่หลิวอู๋เสียพูดจบ ทั้งปรมาจารย์เม่าและผู้อาวุโสเวินเกือบจะล้มคะมำลงไป
“ฮ่า ๆ ข้าไม่เคยพบเจอคนโอหังเช่นนี้มาก่อน วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาเสียจริง”
ผู้อาวุโสเวินเยาะเย้ยถากถาง เขาโกรธจนระเบิดออกมา ราวกับวัวบ้าที่โกรธจัด อยากจะโยนหลิวอู๋เสียออกไปจากคลังสมุนไพรเสียเดี๋ยวนั้น
อาศัยป้ายหยกที่คุณหนูใหญ่ให้ กลับมาทำตามใจในนี้ แล้วยังพูดจาโอ้อวดอีก เขาไม่อาจทนได้อีกต่อไป
“อู๋เสีย อย่าพูดจาเหลวไหล!”
ปรมาจารย์เม่าร้อนใจยิ่งนัก หอตันเป่ายังพอสูญเสียหินวิญญาณสองหมื่นก้อนได้
หลิวอู๋เสียโบกมืออย่างเบื่อหน่าย ไม่อยากต่อล้อต่อกับพวกเขา เดินตรงไปข้างหน้า หากไม่มีสมุนไพรวิญญาณระดับห้า การหลอมโอสถระดับห้าคงต้องล้มเลิก การทะลวงระดับพลังชำระวิญญาณขั้นเจ็ดก็ยังคงเป็นเรื่องไกลตัว
วิชาม่านตาภูตทะลุผ่านชั้นวางสมุนไพรนับไม่ถ้วน ทันใดนั้นสายตาก็หยุดลงที่ชั้นวางสมุนไพรวิญญาณระดับสาม ดวงตากระตุกเล็กน้อย
หลิวอู๋เสียเร่งฝีเท้าผ่านชั้นวางสมุนไพรวิญญาณระดับสี่ สมุนไพรวิญญาณระดับสามกินพื้นที่กว้างขวางมาก มีสมุนไพรมากมายหลายหมื่นต้นกองสูงราวกับภูเขา