มถึงข้าเองต้องสิ้นชีพ ข้าก็มิอาจเอ่ยขอความหวังเช่นนี้ออกไปได้เพราะข้าคือเซียวฮั่น นัก…กระ…บี่…เซียว…ฮั่น!”re* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นมองไปยังชายชรา ก่อนจะเอ่ยสี่คำสุดท้ายทีละคำอย่างช้าๆ“ฮ่าๆ ข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ เพียงแต่เสียดาย เจ้าพลาดโอกาสที่พันปีมีหนนี้ไปแล้ว ขอเพียงแต่เจ้าขอความหวังของเจ้า เจ้าก็จะกลายเป็นผู้ถือครองโลก และกลายเป็นเจ้าของโลกใบนี้อย่างแท้จริง ถึงเวลานั้น สิ่งมีชีวิตทั้งมวลก็จะศิโรราบใต้ฝ่าเท้าของเจ้า โลกทั้งใบก็สามารถดับสลายและสร้างใหม่ได้ด้วยความคิดเดียวของเจ้า”ชายชรามองไปยังเซียวฮั่น แล้วจึงเอ่ยด้วยความปลื้มใจและเสียดายเล็กน้อย“ไม่มีสิ่งใดให้เสียดาย!”เซียวฮั่นส่ายศีรษะ เขาเองไม่ได้สนใจสิ่งที่เรียกว่าเจ้าของโลกใบนี้สิ่งที่เขาต้องการมิใช่สิ่งนั้น สิ่งที่เขาต้องการเป็นเพียงแค่การใช้ชีวิตในวันที่ธรรมดาที่สุดกับคนที่ตนรักที่สุดเท่านั้น“เจ้าตัดสินใจแล้วจริงๆ รึ? อย่างที่รู้กันว่า ขอเพียงแต่เอ่ยขอความปรารถนานี้ โลกทั้งใบก็จะกลายเป็นสิ่งของในมือของเจ้า สิ่งมีชีวิตทั้งมวลนับเป็นอันใดด้วยรึ? ถึงยามนั้น เจ้าก็จะสามารถควบคุมวิถีเต๋าไร้เทียมทานสามพันวิถี อยู่สูงเหนือมวลชน ถือครองประชาชน เป็นอมตะตลอดกาล และมิดับสูญ!”re* https://www.novelgu.comชายชราได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แรงยั่วยวนเช่นนี้ เกรงว่าหากเปลี่ยนเป็นคนอื่น แม้แต่ยอดฝีมือขั้นผู้ถือครอง ก็คงเห็นด้วย
