อย่างไม่ลังเลทว่าเซียวฮั่นกลับเพียงเอ่ยพลางแย้มยิ้ม“ท่านไม่เข้าใจข้า เจ้าแห่งโลกใบนี้ ดูเหมือนจะสูงส่ง แต่กลับเผยซึ่งความโดดเดี่ยว ต่อให้เป็นอมตะตลอดกาลแล้วอย่างไร ยิ่งมีชีวิตนานก็ยิ่งกลายเป็นคนที่โดดเดียวเท่านั้น ถึงเวลานั้น ต่อให้เจ้าเป็นเจ้าแห่งโลกใบนี้ เจ้าก็เป็นเพียงคนที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกคนหนึ่ง มองสิ่งมีชีวิตมากมายมหาศาลเป็นเพียงเรื่องน่าขัน ไร้ความปรานีต่อสิ่งเหล่านั้น”“ว่ากันตามตรง สิ่งที่ข้าต้องการเป็นเพียงแค่การใช้ชีวิตเฉกเช่นคนธรรมดา เพียงเท่านี้…”เซียวฮั่นคลี่ยิ้มบางเบา คำกล่าวของเขาทำให้ชายชรางงงันไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะด้วยความขมขื่นอย่างอดไม่ได้“เช่นนี้ข้าก็คิดผิดแล้ว”ได้ยินดังนั้น ชายชราก็เผยรอยยิ้มและไม่ล่อลวงเซียวฮั่นอีกต่อไปเพราะเขารู้ว่านี่เป็นเรื่องที่เปล่าประโยชน์re* https://www.novelgu.com“จริงๆ แล้ว หากเจ้าเอ่ยขอความปรารถนานี้ เจ้าก็จะกลายเป็นเจ้าแห่งโลกใบนี้ แต่สิ่งมีชีวิตทั้งมวลที่จ่ายชีวิตให้กับสิ่งนี้ จะไม่มีทางฟื้นคืนชีพตลอดกาล ต่อให้เจ้าจะกลายเป็นเจ้าแห่งโลกใบนี้ก็ทำไม่ได้”ชายชราคลี่ยิ้ม หลังจากเอ่ยประโยคนี้จบ เงาร่างของเขาก็หายไปจากเบื้องหน้าของเซียวฮั่นพอเซียวฮั่นเห็นภาพดังกล่าว เขาก็ชินตาไปเสียแล้ว ชายชราชุดคลุมสีขาวผู้นี้ ยังคงเป็นเพียงร่างจำแลงแห่งกฎหนึ่งสายของเจ้าของดินแดนต้องห้าม แต่ทั้งหมดที่เขากล่าวนั้นเป็นเรื่องจริง มิได้โกหก ขอเพียงแต
