ขณะที่เซียวฮั่นรู้แจ้งในเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาที่แดนกามารมณ์ถึงขีดสุด เขาก็ลอบโล่งใจขึ้นมา หากจะกล่าวว่าจริงๆ แล้วเขาในภพก่อนไม่ด้อยไปกว่าเจ้าของดินแดนต้องห้าม เช่นนั้นในด้านการรู้แจ้งแห่งวิถีเต๋ากลับยังคงห่างชั้นกับเจ้าของดินแดนต้องห้ามอยู่มากโขเกรงว่าอีกฝ่ายคงจะสัมผัสกับขอบเขตของการสร้างโลกแห่งเต๋าแล้ว นี่คือสิ่งที่ตนเทียบไม่ติด การสร้างโลกแห่งเต๋าดำรงอยู่แค่ในตำนานเท่านั้น อย่าว่าแต่เขา ต่อให้เป็นวิถีสวรรค์ก็ยังไม่รู้แจ้งแม้เพียงนิดเดียว อีกทั้งวิถีสวรรค์ก็เป็นเพราะความพิเศษของตัวบุคคล เกรงว่าเขาคงไม่มีทางรู้แจ้งในการสร้างโลกแห่งเต๋าตลอดกาลเมื่อเทียบกันแล้ว หากจะกล่าวว่าดินแดนต้องห้ามก็คือเก้าอาณาจักรของด้านนอก เช่นนั้นเจ้าของดินแดนต้องห้าม ก็คือเจ้านายที่หนุนหลังโลกใบนี้อยู่ และการดำรงอยู่ของวิถีสวรรค์ เทียบได้เพียงร่างจำแลงแห่งกฎที่ปรับแปลงมาจากความคิดหนึ่งสายของเจ้าของดินแดนต้องห้ามเท่านั้น การดำรงอยู่ของเขา มีเพียงเพื่อควบคุมโลกใบนี้เพียงแต่ ไม่รู้ว่าวิถีสวรรค์มีความรู้สึกเฉกเช่นสิ่งมีชีวิตตั้งแต่เมื่อใดเขาจึงไม่เป็นร่างจำแลงแห่งกฎอีกต่อไป เขาต้องการที่จะกำจัดข้อผูกมัดของตน ถอดมือยักษ์ที่มองไม่เห็นนั้นออก และกลายเป็นการre* https://www.novelgu.comดำรงอยู่ดั่งปลาตัวใหญ่ที่แหวกว่ายในมหาสมุทร ดั่งนกที่บินสูงบนท้องนภาเมื่อนึกมาถึงตรงนี้ จิตใจเคารพศรัทธาของเซียวฮั่นที่มีต่อเจ้าของดิน
