ือ“ข้าไม่นับเป็นอันใด เมื่อเทียบกับนักปราชญ์นับไม่ถ้วนเหล่านั้นข้าก็เป็นเพียงแค่ร่างอันเสื่อมโทรมที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ก็เท่านั้น”ชายชราส่ายศีรษะก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มอันขมขื่นดังนั้นความธรรมดาของเขา จึงไม่เพียงแต่บรรลุทุกสิ่งบนโลกมนุษย์ มากไปกว่านั้นก็คือเขาไม่ได้เป็นของโลกใบนี้ ยุคของเขาได้หายไปในความยาวนานของกาลเวลานานแล้ว เขามีชีวิตจนถึงยามนี้ก็ไร้ซึ่งสหายและครอบครัวแล้ว แม้แต่โลกใบนี้ในยามนี้ก็ยังไม่ใช่โลกของเขาดังนั้นเขาจึงมีเพียงกระท่อมมุงหญ้าให้ตนซ่อนตัวเท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงรอคอยการมาถึงของความตายเท่านั้น หรือบางทีอาจจะอุทิศพลังอันน้อยนิดของตนในช่วงเวลาสุดท้ายได้ยินดังนั้น เซียวฮั่นก็นิ่งเงียบ จากนั้นเขาก็วางชุดชาลง แล้วจึงค่อยๆ ลุกขึ้น ก่อนจะมองไปยังชายชราแล้วโค้งคำนับไปทางเขาด้วยความเคารพอย่างสูง เพราะชายชราผู้นี้สมควรแก่การคำนับของเขาre* https://www.novelgu.com“ไปเถิด ข้าเชื่อว่าอนาคตสามารถแก้ไขได้ด้วยมือของเจ้า หากเป็นเช่นนี้จริง พวกข้าที่ตายอย่างยากลำบากก็หมดห่วงแล้ว”ชายชรามองไปยังเซียวฮั่น ก่อนจะเผยรอยยิ้มอันปีติยินดีออกมาพลางเอ่ยพอเซียวฮั่นได้ยินดังนั้น เขาก็สูดสมหายใจลึกอย่างอดไม่ได้ แล้วจึงเอ่ยขึ้นทันที“แน่นอน แม้ว่าข้าจะร่างแตกแหลกสลายก็ต้องสู้จนถึงที่สุด”พอสิ้นเสียงของเขา เซียวฮั่นก็ออกจากกระท่อมมุงหญ้า เมื่อชายชราม
