องไปยังเงาร่างของเซียวฮั่นที่จากไป คนทั้งร่างก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขามิใช่คนที่เกรงกลัวต่อความตาย หากมิใช่เพราะตนต้องรักษาร่างที่มีประโยชน์นี้ไว้เพื่อเผยแพร่ประโยชน์ของตนในช่วงเวลาสุดท้ายเขาก็ไม่จำเป็นต้องรอจนถึงยามนี้ และจากไปในช่วงเวลาที่ยุคสมัยของตนพังทลาย“อนาคต…บางที…”ชายชราแหงนหน้ามองท้องนภา ยามนี้สายตาของเขาทอดไปไกลลิบ ในสองตาอันเฉียบแหลมที่ไม่เป็นสองรองใครนั้นเปล่งประกายแสงแห่งความหวังระยิบระยับre* https://www.novelgu.comหลังจากเซียวฮั่นออกไปจากกระท่อมเล็กๆ เงาร่างของเขาก็หายไปจากภูเขา ก่อนจะกลับมายังโลกที่เต็มไปด้วยเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาอีกครั้ง เพียงแต่เซียวฮั่นในยามนี้ ในใจของเขากลับหนักอึ้งเพราะเขารู้ว่าร่างของตนแบกห่อสิ่งของหนักเพียงใด นั่นก็เท่ากับแบกรับความหวังของคนจำนวนเท่านั้นด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่สามารถหยุดฝีเท้าได้ และไม่ใช่เพียงแค่เขา คนทั้งหมดและสิ่งมีชีวิตทั้งหมดก็ล้วนไม่มีทางถอยหลังกลับ เพราะทางถอยหลับนั้นถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงเส้นทางที่ต้องสู้จนสุดความสามารถเท่านั้นตั้งแต่ต้นจนจบ เซียวฮั่นก็ไม่เคยหยุดก้าวเดินเลย ผู้ใดก็ไม่รู้ว่า บนร่างของเขาแบกสิ่งของที่หนักอึ้งไว้ อย่ามองเพียงว่าเขาดูสบาย ราวกับทั้งหมดล้วนถูกควบคุมในมือของเขาก็ไม่ปาน แต่ผู้ใดจะรู้ว่าบนหลังของเขากำลังแบกรับสิ่งของไว้มากเพียงใดแต่เซียวฮั่นกลับไม่มีทางแบ่งปันสิ่งของเหล่านี้ให้กับคนอื่นๆ
