่วนม๋อจึงได้ดูดซับความชั่วร้ายอย่างต่อเนื่อง นับวันยิ่งน่าหวาดกลัวขึ้น กระทั่งว่าre* https://www.novelgu.comผู้อมตะที่ยังไม่สิ้นชีพ หรือแม้แต่การดำรงอยู่ขั้นเทพมารก็มิอาจต้านทานเขาได้เมื่อการดำรงอยู่ของขั้นบรรพบุรุษมารเผชิญหน้ากับย่วนม๋อ ถึงขั้นว่ารับมือได้เพียงไม่นานก็ถูกโจมตีจนถูกดูดกลืนวิญญาณเทพ เพราะเหตุนี้สิ่งมีชีวิตในเมืองอี๋วั่งจึงไม่กล้าออกจากเมืองเพราะย่วนม๋อดุจดั่งงูพิษท่ามกลางความมืดมิดที่คอยจ้องเขมือบเหยื่อ หากมีสิ่งมีชีวิตต้องการหนีออกจากเมืองอี๋วั่ง แล้วพบกับย่วนม๋อถ้าไม่ใช่การดำรงอยู่ขั้นเทพมาร เช่นนั้นคงมีเพียงจุดจบเดียวคือตาย“รีบไปเชิญท่านเจ้าเมืองออกมา!”เมื่อเห็นย่วนม๋อปรากฏตัว ม๋ออู๋หยาจึงรีบสั่งผู้ดูแลให้เคาะระฆังแจ้งเตือนทันที ครั้งนี้ไม่ใช่แจ้งเตือนเพียงเล็กน้อยเหมือนเมื่อก่อน แต่สั่นแจ้งเตือนถึงเก้าครั้งเมื่อเสียงระฆังแจ้งเตือนดังขึ้นเก้าครั้ง เงาร่างของเซียวฮั่นก็ปรากฏเหนือกำแพงเมือง เมื่อม๋ออู๋หยาเห็นเซียวฮั่นมาถึง จึงกล่าวด้วยสีหน้าเปรมปรีดิ์“สหายเซียว เจ้าก็มาด้วยหรือ”“ข้ารู้สึกสงสัย จึงแวะมาดู!”re* https://www.novelgu.comคนคลี่ยิ้มเล็กน้อย สายตาของเซียวฮั่นตกอยู่ที่เงาร่างสีดำดุจหมึกของย่วนม๋อ ทันใดนั้นแสงแห่งมารนัยน์ตาเปล่งประกาย จากนั้นจึงกระตุกมุมปากเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้“ช่างเถิด ข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรจะบอกอย่างไรดี”เมื่อเห็นท่าทีเฉยเมยของเซียวฮั่น ม๋ออ
