ู๋หยาจึงได้เพียงหัวเราะอย่างขมขื่นเช่นกัน สำหรับเขาแล้ว เซียวฮั่นไม่รู้ถึงความน่าหวาดกลัวของย่วนม๋อตนนี้มิเช่นนั้นคงไม่แสดงท่าทีสบายใจเช่นนี้ได้ อย่างที่รู้กันว่าย่วนม๋อคือสิ่งที่แม้แต่การดำรงอยู่ขั้นเทพมารได้พบเจอก็ล้วนต้องปวดหัวอย่างถึงที่สุด ส่วนยอดฝีมือขั้นบรรพบุรุษมารและเจ้าแห่งมารเมื่อได้พบกับย่วนม๋อ ก็มิอาจต้านทานได้ไหวยอดฝีมือขั้นบรรพบุรุษมารอาจจะต้านรับได้เพียงเล็กน้อย แต่การดำรงอยู่ของเจ้าแห่งมาร เกรงว่าย่วนม๋อคงไม่ต้องถึงขั้นลงมือ แค่เพียงเสียงร้องโหยหวน ก็เพียงพอที่จะสังหารยอดฝีมือเจ้าแห่งมารได้แล้ว“แค่กๆ เจ้าปีศาจมารตนนี้ ยังคอยกวนอยู่ไม่เลิก!”ขณะที่ทุกคนมีสีหน้าตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงที่ดูป่วยออดแอดได้ดังขึ้น เสียงนั้นเอ่ยออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรงre* https://www.novelgu.com“เมื่อเทียบกับครั้งก่อน เจ้าปีศาจตนนี้แข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย ดูท่าแล้วคงดูดซับความชั่วร้ายเข้าไปมาก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป แม้แต่ข้าก็คงมิใช่คู่ต่อกรของมัน”เมื่อได้ยินเสียงเอ่ยที่ฟังดูชราภาพและป่วยออดแอด ทุกเงาร่างในที่เกิดเหตุต่างมีสีหน้าดีใจ ทันทีที่หันหน้าไปมอง เห็นเพียงชายชราที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวเหนือกำแพงเมืองตั้งแต่เมื่อใดชายชราผมยาวสีขาวอมเทา สวมชุมคลุมสีเทา มือถือไม้เท้าสีดำทมิฬ รูปร่างหลังค่อม ยามเดินราวกับไร้เรี่ยวแรง เพียงก้าวเดินก็ตัวสั่นโยกคลอน ราวกับว่าสามารถล้มได้ตลอดเวลา อีกทั้งชายชราผู้นี้ย
