ีอย่างไร ทว่าเม่ยจีรู้อย่างลึกซึ้งว่าเส้นทางนี้ของนางเป็นเส้นทางที่ไม่มีทางหวนกลับ แต่นางกลับมุ่งมั่นที่จะก้าวไปอย่างเด็ดเดี่ยวขณะที่กำลังเดินทอดน่องในความว่างเปล่า อำนาจรอบๆ วิหารเทพมารก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และวิหารเทพมารบางหลังก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเมืองหนึ่งเมือง ศิลามารที่อยู่หน้าวิหารเทพมารตั้งตระหง่านเด่นเป็นสง่าประหนึ่งยอดเขาลูกหนึ่งก็มิปานคำแนะนำบนแผ่นศิลา ไม่ว่าผู้ใดได้อ่านก็ล้วนรู้สึกถึงความยำเกรงเพราะเจ้าของคำแนะนำบนแผ่นศิลาเหล่านี้ อย่างมากที่สุดมิใช่การre* https://www.novelgu.comดำรงอยู่ระดับบรรพบุรุษมาร แต่เป็นเทพมารผู้ไร้เทียมทาน และตลอดชีวิตอันโชกโชนของพวกเขาก็ควรค่าที่จะให้คนรุ่นหลังจะเคารพและรำลึกถึง“สตรีของข้า เจ้ามาถึงวิหารเทพมารแล้ว เจ้าก็ควรเดินบนเส้นทางที่เจ้าควรเดิน”ทันใดนั้นเซียวฮั่นหยุดฝีเท้าอยู่ที่วิหารเทพมารอันโอ่โถงหลังหนึ่งจากนั้นแสงแห่งมารในดวงตาของเขาก็เกิดประกายวาบ ก่อนจะเอ่ยกับเม่ยจีอย่างเนิบช้า“สามีของข้า ร้อยวันที่เราตกลงกันนั้น ยามนี้เพิ่งจะผ่านไปสามวัน!ท่านใจไม้ไส้ระกำถึงขนาดจะปล่อยสตรีของท่านห่างท่านเชียวหรือ?”ได้ยินดังนั้น ร่างของเม่ยจีก็สั่นเทิ้ม พร้อมกับมองไปยังเซียวฮั่นด้วยความตำหนิพลางเอ่ยอย่างน่าสงสาร“หากภพหน้ามีจริง ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าไปตลอดชีวิต แต่ภพนี้ข้าถูกกำหนดให้ติดค้างเจ้า”เซียวฮั่นส่ายศีรษะ เขาไม่ได้มองเม่ยจี ทว่าสายตากลับจับจ้องไปย
