ังวิหารเทพมารที่อยู่ไกลลิบพลางเอ่ยอย่างเชื่องช้าre* https://www.novelgu.com“ดี สามีของข้า หากภพหน้ามีจริง เม่ยจีจะรอท่านไปตลอดชีวิตหากมีวัฏสงสาร เม่ยจีก็รอท่านสิบชาติร้อยชาติ”มือขาวประหนึ่งหยกโอบเอวเซียวฮั่นไว้อย่างแน่นหนา เม่ยจียังคงแย้มยิ้มอย่างงดงามและลึกลับ“คำสัญญานี้ข้ารับปากไม่ได้ แต่หากภพหน้ามีจริง ข้าจะไปตามสัญญาแน่นอน!”คนเผยรอยยิ้มบางเบา เซียวฮั่นลูบไล้ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มที่สามารถทำให้ผู้คนอลหม่านของเม่ยจี ก่อนจะจุมพิตที่ริมฝีปากสีแดงของอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็ปล่อยมือของตน เงาร่างเปล่งประกายแวบหนึ่ง ก่อนที่คนทั้งร่างจะกลายเป็นเงาอันเลือนรางแล้วหายไปจากด้านหน้าของวิหารเทพมาร“ลาก่อน สามีของข้า!”ดวงตาอันงดงามของเม่ยจีมองไปยังเงาร่างของเซียวฮั่นที่ค่อยๆจางหายไป แล้วจึงคลี่ยิ้มเปี่ยมสเน่ห์ จากนั้นเท้าอันขาวนวลก็สัมผัสกับความว่างเปล่าอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะลอยขึ้นสู่ท้องนภาด้วยท่วงท่าอันอ่อนช้อย ครู่ต่อมาเงาร่างของนางก็หายไปในวิหารเทพมารอันกว้างใหญ่ไพศาล ทั้งสองคนเลือกวิหารเทพมารที่ต่างกัน เส้นทางของพวกเขาในอนาคตก็ถูกลิขิตไว้ต่างกันre* https://www.novelgu.comส่วนชาติหน้าจะมีจริงหรือไม่ ไม่มีผู้ใดแน่ใจ แต่อย่างน้อยที่สุดเม่ยจียังมีความหวังอยู่หนึ่งส่วน และความหวังส่วนนี้ นางจะไม่หมดหวังด้วยเหตุนี้“สามีข้า บางครั้งก็เป็นคนเลวคนหนึ่งจริงๆ!”ระหว่างที่เงาร่างของเม่ยจีเปล่งประกาย
