างอดไม่ได้ จากนั้นใบหน้าอันงดงามหยาดเยิ้มก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์“ไปกันเถอะ ข้าพักผ่อนจนหายเหนื่อยแล้ว รีบออกเดินทางเถิด มิเช่นนั้นค˹าแล้วจะกลับไปไม่ทัน!”บนใบหน้าประดับรอยยิ้มอันสดใส หยุนเฟิงลุกขึ้นมาวิ่งอีกครั้งแม้ว่าเขาจะไม่เคยสัมผัสกับการฝึกตน แต่ก็สามารถวิ่งได้อย่างว่องไวแน่นอนว่าความเร็วนั้นเพียงพอที่จะทำให้ยอดฝีมือขอบเขตแก่นแท้บางคนเทียบไม่ติดเห็นดังนั้น มู่หลิงเอ๋อก็เพียงแค่หัวเราะเสียงเบาre* https://www.novelgu.com“ทึ่มทื่อเสียจริง!”เมื่อเอ่ยจบมู่หลิงเอ๋อก็ลุกขึ้นตามไป หลังจากหยุนเฟิงวิ่งติดต่อกันโดยไม่หยุดพักเป็นเวลาเกือบชั่วยาม ภาพกำแพงเมืองอันเลือนรางของเมืองหยุนตู้ก็ปรากฏสู่สายตาของคนทั้งสองกำแพงเมืองสูงหลายหมื่นจั้งที่ดูราวกับเทือกเขาทอดยาวต่อเนื่องตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เมื่อมู่หลิงเอ๋อเห็นกำแพงมหึมาจึงรู้สึกตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่นางเห็น แต่นางคิดว่าหยุนเฟิงก็ต้องตกใจเช่นกัน ทว่าเขากลับยืนไม่ไหวติง ราวกับว่าเคยเห็นกำแพงมหึมาที่อยู่เบื้องหน้านี้จนชินแล้วก็มิปานแต่เมื่อมองไปยังเมืองข้างหน้า หยุนเฟิงกลับอึ้งตะลึงอยู่กับที่โดยไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ประหนึ่งว่าตนเคยเห็นภาพนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เขารู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก ราวกับว่าตนเคยเห็นสิ่งที่เหมือนกับภาพข้างหน้าไม่มีผิดเพี้ยนมาหลายครั้ง“พี่ใหญ่เฟิง พวกเราเข้าไปในเมืองกันเถิด”เห็นหยุนเฟิงจ้องมอ
